Max vlucht naar de Wild Things

De kleine Max heeft het niet gemakkelijk: zijn vader is ervandoor, zijn moeder kijkt amper naar hem om nu ze een nieuwe vlam heeft, en ook zijn oudere zus laat hem links liggen. De enige uitlaatklep voor Max is als een wildebras in zijn wolvenkostuum thuis rondlopen. Wanneer hij ruzie heeft met zijn zus, ziet hij geen andere uitweg dan zijn moeder te bijten. Max vlucht weg naar het nabijgelegen bos. Daar vindt hij een klein bootje aan de oever van de rivier, net groot genoeg voor hem. Zonder nadenken kruipt hij erin en vaart hij weg op zee.

In het holst van de nacht ziet hij in de verte een eiland waar vuur brandt. Zo komt de kleine jongen op het eiland van de Wild Things terecht, die hem al snel tot koning kronen. Maar schijn bedriegt, niet alles op het eiland is rozengeur en maneschijn. De Wild Things zijn depressieve wezens met een eigen willetje. Ze worden achterdochtig en beginnen te twijfelen of Max wel écht hun koning is.

De roman Max en de Wild Things is geschreven door Dave Eggers. Hij inspireerde zich op het klassieke kinderboek Where the Wild Things Are ('63) van de Amerikaanse schrijver en illustrator Maurice Sendak. Eggers werkte samen met Spike Jonze, die het sprookje verfilmde. 

Gruwelijke Wild Things

Het boek van Eggers verschilt met die van Sendak. Het  is allesbehalve een letterlijke kopie. Eggers zegt dat hij het verhaal persoonlijk heeft geïnterpreteerd waardoor het een eigen leven is beginnen leiden. Hij besteedt meer aandacht aan het beschrijven van de thuissituatie van Max. In vergelijking met de film zijn de Wild Things veel gruwelijker. Aanvankelijk zijn ze schattig, maar het blijken al snel echte monsters te zijn die - net als Max - hun emoties en uitbarstingen moeilijk kunnen beheersen.

Max en de Wild Things leest als een trein en is enorm toegankelijk. Het is een kinderboek, maar ook volwassenen kunnen het zeker pruimen. En voor de liefhebbers van het prentenboek of de film, is dit natuurlijk een leuk extraatje.