BBC-comedy zonder fun

Als je de rekensom BBC + comedy + serie maakt, ben je bijna zeker van 100% fun. Met series in het achterhoofd als Blackadder, Keeping up Appearances en Coupling wéét je gewoon dat de BBC de echte meesters van het genre zijn. Jammer dus, dat met Pulling de bal helemaal mis wordt geslagen. Pulling heeft dan wel een award en een nominatie op de trofeeënkast prijken, maar als je denkt dat je met deze serie eindelijk nog eens een avondje gezellig kunt lachen tot je bijna huilt, vergis je je schromelijk. Waar in pakweg Blackadder op een heuse spitsvondige manier met vormen van een laag IQ wordt omgegaan en de snedige uitspraken je om de oren vliegen, kan Pulling enkel op een droge humor berusten die meer droog dan humor is.

Donna, Karen en Louise zijn drie jonge vrouwen in de dertig die de draad van hun leven kwijt lijken te zijn. Donna probeert haar leven door te komen terwijl ze stiekem vergaat van de heimwee naar haar ex-verloofde. Karen drinkt zich te pletter terwijl ze elke nacht weer een andere vent strikt. En Louise smacht naar eindelijk nog eens lichamelijk contact met een man, iets wat in geen geval dichtbij lijkt te zijn. Dit is alles waar de plot uit bestaat. Daarbij komen ook nog een paar kinderlijk theatrale uitbarstingen van Karl, de ex-verloofde van Donna, die het niveau van de serie nog meer omlaag halen.

Vunzig of illusionair?

Liefde is een kernthema in het verhaal, maar dat de makers van Pulling lijken geen idee te hebben hoe dit thema uit te buiten. De liefde lijkt te worden gereduceerd tot twee mogelijkheden: belangeloze seks, of het leven slijten terwijl je droomt van die ene prins op het witte paard met alle perfecte eigenschappen die een man ooit zou kunnen hebben. De eerste mogelijkheid is ronduit vunzig, de tweede een illusie. Het verhaal heeft geen lagen, is veel te simpel en berust op niet veel meer dan lege woorden en zinnen. Bovendien geven de actrices allemaal, behalve misschien Karen, net niet genoeg geloofwaardigheid aan hun personage. Links laten liggen dus.