Frank Black is Back

Stilzitten, daar is Black Francis niet voor gemaakt. Zelfs nu hij samen met bassiste Kim Deal de band Pixies terug van onder het stof heeft gehaald blijft de man aan de lopende band solowerk uitbrengen. Eerder dit jaar kwam de release van 's mans soundtrack bij de Duitse expressionistische cinema Der Golem (uit 1920) en nu ligt er alweer een nieuwe studioalbum in de winkel. Nonstoperotik, zijn 19e soloplaat sinds 1993.

Ondanks het stukje muziekgeschiedenis dat hij schreef met Pixies en zijn imposant oevre blijft Black Francis' (of Frank Black) solowerk behoorlijk laag onder de radar vliegen van het grote publiek, en ook onder de onze, hoewel na het beluisteren van Nonstoperotik daar wat ons betreft verandering in zal komen. De plaat is een heerlijke brok rock en songwriting die wij nog vele malen zullen beluisteren.

Zanglessen

Refereren naar Pixies is een open deur intrappen, ondanks Frank's eigen repertoire, maar Nonstoperotik heeft weinig van een pixiesplaat. Veel minder weerbarstig dan een song als pakweg This Monkey's gone to Heaven, en aan de andere kant ook niet opgetrokken uit poppareltjes als Where is my Mind en Here come's your Man. Black Francis klinkt gewoon anders, al was het maar omdat zijn vorige band nu ook al zo ver in het verleden ligt of omdat de man doorheen de jaren uiteindelijk heeft besloten zanglessen te nemen.

Nonstoperotik klinkt op momenten verrassend zacht, als op het zalig zomerse Oh My Tidy Sum, voorzien van een warm synthesiserarrangement en met Francis die naar zijn falsetto grijpt in het refreintje. Net als in Rabbits doet de gitaartokkeling haast klassiek aan.

Rocken mag natuurlijk ook, bij de bijzonder fijne cover van Wheels van Flying Burrito Brothers bijvoorbeeld, of nog beter, het zalige Death Man's Curve, waarbij Francis klinkt als een kruising van Dinosaur JR met het beste van Foo Fighters. Het falsettokoortje in Corrina doet ons dan weer spontaan denken aan Eagles of Death Metal, en het trashy Six Legged Man gaat met een knal door de geluidsbarrière.

Ook al wordt het een ietwat achterwaardse beweging, Nonstoperotik heeft ons zin doen krijgen om Black Francis'/Frank Black's solowerk eens te beluisteren. Er is duidelijk leven na/naast Pixies. De muziekwereld op zijn kop zetten zal Francis waarschijnlijk niet meer doen, maar er zijn hasbeens die het slechter doen. Véél slechter.