Primero, als in de eerste keer, trekt zijn dansschoenen aan en tippelt richting het verleden, een land vol kinderlijk spelplezier en geconstrueerde herinneringen.
Schimmen ontwaken in een donkere zaal. De een blijft schuchter op de achtergrond, de andere gaat meteen op onderzoek uit. Ze wandelen rond in een labyrinth van herinneringen, terwijl de klok des tijd op de achtergrond verder tikt. Verloren objecten zoals kasten en tafels, verspreid over het podium, geven zich bloot terwijl de scène zachtjes verlicht wordt. In alle stilte worden de eerste danspassen ingezet. Het eerste contact met het verleden is een feit, de eerste stap gezet op een groen grastapijt.
Choreografe Lisi Estaras, één van de nieuwe generatie van Les Ballets C de la B, past duidelijk het schoentje van leermeester Alain Platel. De psychotische dansbewegingen en uiterst expressieve gelaatsuitdrukkingen van haar vijf dansers doen geen twijfel bestaan over haar voedingsbron. Het zou beklemmend kunnen werken, maar Lisi Estaras puurt er een opvallend persoonlijke voorstelling uit.
Opwindende speeltuin
Ze duikt onder in haar eigen jeugdherinneringen aan de joodse gemeenschap. En die kan ze blijkbaar niet loskoppelen van muziek. Achteraan op de scène bevindt zich een klarinettist die de dans moet ondersteunen, maar vaak zelf een drijvende kracht vormt. Op die manier geeft Esteras aan Primero een eigen identiteit. De bruisende klanken van de klarinet doen samen met speelse dans haar verhaal openbarsten van plezier.
Esteras omhelst in Primero een humoristische kinderlijkheid die in de hedendaagse dans vaak genegeerd wordt. Ze laat haar dansers springen, kronkelen en guitige blikken werpen naar elkaar. Vingers worden in elkaars mond gestoken voor een sensuele spin, synchrone dansjes worden gevoerd en af en toe mag ook iedereen eens sterven just for fun.
Primero openbaart zich als een opwindende speeltuin en blaast een frisse wind in een soms nogal dor landschap.



