Strijd op leven en dood in Ajami

Ajami, een wijk in de Israëlische stad Jaffa, is een smeltkroes van culturen. Joden, moslims en christenen leven er samen in een gespannen sfeer. De film vertelt het verhaal van een aantal inwoners van de wijk in hun strijd om te overleven in een gewelddadige omgeving. Het verhaal is opgedeeld in vijf hoofdstukken waarin telkens een ander hoofdpersonage wordt gevolgd. Door een reeks dramatische gebeurtenissen raken de levens van deze personen met elkaar verwoven.

Een agressieve bende terroriseert de familie van Omar omdat zijn oom een van hun leden neerschoot na een incident in een café. De islamitische Omar droomt intussen van een toekomst met zijn katholieke vriendin. Eén van zijn vrienden, de Palestijnse Malek, werkt illegaal in Israël om zijn zieke moeder te helpen, terwijl een andere vriend, Binj, in de problemen raakt door zijn drugsverslaving. Wanneer Binj's broer een joodse buurman neersteekt op straat, raakt ook de Israëlische politieman Dando betrokken in dit web van verhalen.

Hyperrealisme

De film Ajami grijpt je meteen bij de keel met een zeer aangrijpende openingsscène. Dit komt vooral door de uitzonderlijk realistische vertolkingen van de acteurs. Dit effect hebben regisseurs Scandar Copti en Yaron Shani bereikt door hun ongebruikelijke aanpak: de acteurs zijn geen professionals, maar mensen die in gelijkaardige omstandigheden leven. Bovendien kregen ze geen scenario te zien en werden er geen dialogen opgesteld. De acteurs werden door Copti en Shani in een situatie gedropt en moesten spontaan reageren op de ketting van gebeurtenissen. Om dit te versterken filmden de regisseurs alles chronologisch.

De aanpak van Copti en Yaron brengt ook enkele minpunten met zich mee. De dialogen missen soms diepgang en de film valt na de opening even stil. Het einde van het eerste hoofdstuk is immers wat onduidelijk. Naar onze bescheiden mening mocht de verhaallijn rond Binj verder worden uitgewerkt. Het laatste hoofdstuk zorgt er daarentegen voor dat alle puzzelstukjes op hun plaats vallen met een even verrassende als dramatische finale.

De balans van de film is positief. Hij toont hoe hachelijk de situatie in sommige streken van Israël is en hoe moeizaam de samenleving er verloopt. De film is genomineerd door de Oscarjury voor de prijs van de beste niet-Engelstalige film en kreeg van de jongerenjury de Mine Xplore Award op het Filmfestival Gent. Neem het van ons aan: die Oscarnominatie komt niet uit de lucht vallen.