Landfill is een blijver

Landfill, een vijfkoppige band uit de streken van Grimbergen, timmert al enkele jaren zorgvuldig aan zijn weg. Wat allemaal begon in een tuinhuis wordt nu ongestoord hard voortgezet op allerhande grote podia. In 2006 brachten ze al eens een eerste EP uit (Hello Planet Earth) en een jaar later deden ze er nog een schepje bovenop met een tweede exemplaar: Falling Like Dominoes. Hun titelloze debuutplaat is een mengelmoes geworden van de beste tracks uit die twee EP's en vers lekkers. En daarvoor doken ze in de studio met niemand minder dan producer Bart Delacourt, de producer van onder andere Monza en Arid.

Extra cachet

Eén van die EP-nummers die de plaat gehaald hebben is Kite. Het nummer is tevens één van onze favorieten. De heerlijk dweperige pianodeuntjes versmelten met het rustig maar vastberaden getimmer van de drummer. Landfill experimenteert vaak met verschillende stemmen over elkaar. Gewaagd, maar het geeft zeker een extra cachet aan de nummers. Eén van onze andere favorieten is zeker en vast Antidote. Momenteel klimt de band met deze single steeds hoger op in De Afrekening. Volkomen terecht wat ons betreft. Een stevige drumpartij, een catchy melodie en steeds weer die speciale rauwe stem van de zanger: alle ingrediënten voor een hitje zitten er in.

Maar ook de nieuwe nummers mogen er zeker zijn. Zo is er Moses, een rustigere ballad met opnieuw een mooie rol voor de backing vocals. Dat het niet allemaal pareltjes zijn, hoeft niet te verbazen. Dat gebeurt bij de grootsten. Het nummer Demons gaat al mee van bij de eerste EP, maar is op deze plaat voor een derde keer volledig herwerkt. Persoonlijk hoorden wij liever de tweede versie zoals die op Falling Like Dominoes stond. Toen het nummer nog Demons Wear A Crown heette haalde het de demopollcd van Studio Brussel. Een slecht nummer kan je het dus zeker allesbehalve noemen.

Blijver

Bij momenten doet de muziek van Landfill wel eens denken aan het vroegere werk van Radiohead of Muse. Al doen ze het allemaal wel op hun eigen manier. Anders dan de letterlijke vertaling doet vermoeden is Landfill allesbehalve een grote hoop rommel. Ze timmeren rustig aan hun weg, maar de kans wordt met elke meter groter dat ze een blijver zijn. Hun debuutplaat is daar alvast een bewijs van en een absolute aanwinst voor jouw platenkast.