Vermiste kinderen en geschifte volwassenen

Kai gaat ter ere van de dood van zijn moeder na 19 jaar terug naar huis. Haar lijk ligt nog op kamertemperatuur in het mortuarium als Kai komt inspecteren of ze wel echt dood is. Kwestie van zeker te zijn breekt hij terloops haar vinger. Ze reageert niet. Kai draagt blijkbaar een jeugdtrauma met zich mee en wordt achtervolgd door flashbacks en posttraumatische stresstoestanden. Voor de filmmakers dus de uitgelezen kans om de kijker te overladen met schrikmomenten.

Regisseur Pal Ole, die zelf het scenario geschreven heeft, maakt hier dan ook gretig gebruik van. Hidden begint traag en sfeervol, maar reeds vanaf het begin weten we hoe laat het is: als het van Pal Ole afhangt, zullen we minstens een paar keer de lucht in vliegen. Of dit ook gebeurt, hangt een beetje van je eigen stressniveau af. Maar gezien wij een gejaagd dagje achter de rug hadden, had hij ons alvast een paar keer liggen.

Verder biedt Hidden teleurstellend weinig vertier. De film komt traag op gang, en eenmaal de plot zich ontrafeld, blijkt deze nogal hol en tegenstrijdig te zijn. Vermiste kinderen en geschifte volwassenen wisselen elkaar af op een manier die uiteindelijk meer frustratie dan spanning oplevert. En ook de terloopse alludaties naar Roodkapje, die ons best interessant leken, werden nooit zinvol gebruikt. Geef ons dan maar Roodkapje en haar boze wolf in plaats van een man met mommy issues.

> BIFFF: recensies