Doodsaankondiging

In een sciencefictionversie van Japan worden kinderen ingeënt met een giftige capsule die al dan niet voor hun 25ste kan ontploffen. Want “in doodsangst leven maakt betere burgers en vergroot de drang om productief te zijn alsook het bewustzijn van de waarde van het leven”. Al diegenen die hier een andere visie op nahouden en er dus een "decadente ideologie" op nahouden, worden als ogenblikkelijk gebrainwashed tot oerconcersatieven. En dus voert Kengo Fujimoto als ambtenaar de nobele taak uit van het jongeren overhandigen van hun Ikigami, hun doodsaankondiging.

Ikigami, the ultimate limit volgt Kengo Fujimoto en zijn laatste slachtoffer tijdens hun dagelijkse bezigheden. Tsubasa Tanabe is een jonge muzikant die op het punt staat door te breken. Maar de klok tikt onverbiddelijk af. Zijn verhaal is boeiend en houdt de kijker vast om zich mee te slepen in het nakende onheil. En dan is alles voorbij en mag Kengo een volgende doodsbericht afleveren.

Irrelevante boodschap

Hoewel Ikigami een aantal zeer verontrustende uitgangspunten heeft, en deze heel realistisch aanbrengt, werkt de aanslepende narratief vervelend. Net als Kengos eerste slachtoffer sterft en we verontwaardigd over de gelatenheid waarmee dit toekomstbeeld geschetst de cinemazaal willen verlaten, gaat de film verder met een nieuw slachtoffer… En nog één… Hoewel alle personages an sich wel interessant zijn en je meeslepen, komt de film door de opeenstapeling van trieste verhalen, uiteindelijk meer manipulatief dan betekenisvol over. De afzonderlijke verhaallijnen hangen, op de figuur van Kengo na, niet aan elkaar.

Daardoor wordt alles te lineair verteld zodat het uiteindelijk irrelevant is voor de boodschap die Ikigami wil overbrengen. Een boodschap die we na negentig minuten ook wel begrepen hadden, en waarbij de volgende vijftig minuten overbodig waren.

> BIFFF: recensies