22/04/2010 - CC Hasselt - (Gezien op 15/03 in NTGent)
La Grande Bouffe - Toneelgroep Amsterdam
La Grande Bouffe is het laatste Gentse stuk van regisseur en artistiek leider Johan Simons. Hij vertaalde de ophefmakende film uit 1973 naar de theaterplanken.
Marco Ferreri's La Grande Bouffe zorgde in 1973 voor een ware polemiek op het filmfestival van Cannes. De ene schilderde de film af als uiterst decadent en smakeloos -pun intended- anderen waren vol lof. Het verhaal rond vier vrienden, allen geslaagd in het leven, die zich opsluiten om zich dood te eten en te neuken, is dan ook niet licht verteerbaar. In wezen stelt deze prent een zeer filosofische vraag: volgen wij slechts onze instincten of hebben wij een vrije wil?
Manna uit de hemel
Johan Simons, uittredend creatief directeur van NTGent, zag een vette kluif in Marco Ferreri's ondertussen tot chef d'oeuvre uitgeroepen film, en distilleerde het tot een theaterstuk. Een film op scène naspelen is ei zo na onmogelijk, dus opteerde Simons voor een soort reconstructie van de feiten, compleet met twee vrouwelijke vertellers. Toch wordt de film meer dan eens bijna letterlijk nagespeeld.
Piloot en seksgod Jacques (Jacob Derwig), kok William (Wim Opbrouck), televisieregisseur Stefaan (Steven van Watermeulen), en rechter Sonius (Aus Greidanus Jr), worden één voor één voorgesteld door de twee vrouwen (Chris Nietvelt en Elsie de Brauw), die ook in het verhaal zelf meespelen. Als vertellers staan zij af en toe naast het podium terwijl het vlees als manna uit de hemel valt. Vacuüm verpakt en verrassend nep.
Buik vol
Op scène wordt er niet gegeten. Toch heb je op een gegeven moment je buik vol, zowel van de recepten en het denkbeeldige voedsel als van de platte scheet- en (vr)eetkomedie die ten berde wordt gebracht. Ook Marco Ferreri's film was deels een farce, maar het stuk van NTGent/Toneelgroep Amsterdam mist wat de zwarte ondertoon van de dood. De ernst van het thema verdrinkt zowaar in de vaak ongepaste lachsalvo's.
De vragen bij deze exquise schranspartij worden symbolisch niet door de onderwijzeres, maar door het hoertje gesteld. Jammer genoeg klinken haar woorden wat hol, als ze in de pathetische redevoering überhaupt al doordrongen.
Het likkebaarden vergaat je snel, maar het absurde van hun beslissing blijft wel hangen.
13 april 2010
