Op zoek naar de ware in Antarctica

Omer is een rustige jongen. Hij is bibliotecaris en wordt binnenkort dertig jaar, volgens hem hoog tijd om een vaste vriend te vinden. Van  one-nightstands heeft hij zijn buik meer dan vol. Niet veel later leert hij dan ook de veel jongere Danny kennen, die ambities heeft om het te maken in de danswereld.

Tegelijk leren we Micky kennen, de beste vriend van Omer. Hij heeft via een datingsite de leuke journalist Ronen ontmoet, waarmee hij meteen het bed induikt. Ronen is echter stiekem geïnteresseerd in Omer, die hij kent uit de bibliotheek waar hij vaak opspeuringswerk doet. Ronen neemt Omer op een avond mee naar een bijeenkomst voor mensen die geloven in aliens. Stilaan begint de interesse tussen Ronen en Omer op te flakkeren maar toch houden ze zich gedeisd want Ronen had immers zijn zinnen al gezet op Micky. En Omer dezijne op Danny, die nota bene de huisgenoot van Ronen is.

Saai gepush

De lesbische zus van Omer, Shirley, worstelt met grote relatieproblemen. Zij heeft haar huwelijk met haar vriendin Michal afgezegd omdat ze graag nog wil reizen, liefst naar Antarctica. Tot overmaat van ramp pusht haar moeder langs alle kanten omdat ze graag grootmoeder wil worden.

Antarctica is een heel verwarrende, onsamenghangende film die het doen en laten schetst van homoseksuelen in Tel Aviv. Dit onderwerp werd echter op een heel onrealistische manier ten tonele gebracht. Tijdens de kwartierlange intro doet iedereen het met iedereen. Spannend zijn deze scènes al lang niet meer, integendeel, ze zijn ronduit saai te noemen. Na een dik half uur komt het verhaal dan eindelijk toch wat op gang. Nu ja, dat is veel gezegd.

Geen enkel personage wordt uitgediept, we leren ze enkel heel oppervlakkig kennen. Het enige "spannende" aan deze film is de manier waarop de personages allemaal met elkaar verbonden zijn. Maar dat is ook het enige dat kan bekoren in de 110 minuten lange film. Antarctica is een film waarbij je na afloop met meer vragen zit dan in het begin...