Metropia tekent saaie dystopie

Metropia schetst een dystopische toekomstvisie schatplichtig aan Brave New World en 1984. Europa is één land verenigd door de metro. Geen ziel maakt echter van deze unieke opportuniteit gebruik om bijvoorbeeld enthousiast te gaan citytrippen, want niemand komt nog bovengronds omdat alles daar grauw en kapot geconsumeerd is. Roger, een saai ambtenaarstereotype, is de zeldzame uitzondering die af en toe nog eens stiekem op zijn fiets springt en zich bovengronds begeeft. Verder kabbelt zijn leven echter oninteressant verder. Tot hij op een dag een stem in zijn hoofd begint te horen. En een shampoo-gerelateerd complot ontdekt.

Realistische animatie

Yep. Dit komt in de film even vreemd over als het hier geschreven lijkt. Dit vreemde aspect is echter een van de weinige aspecten van Metropia die daadwerkelijk weten te boeien. De geanimeerde wereld van Metropia ziet er weliswaar zeer uniek en verbazingwekkend realistisch uit – het animatieteam gebruikte de echte gezichten van de acteurs en bracht deze tot leven aan de hand van 3D en rotoscopische technieken – en onze fascinatie hierover houdt ons de eerste tien minuten van Metropia nog wel vast, maar daarna nemen in chronologische volgorde verwarring en desinteresse de overhand.

Het verhaal van Metropia lijkt immers in het begin zeer ingewikkeld, en de niet synchroon met het beeld lopende en slecht vertaalde ondertiteling op het Brussels Festival van de Fantastische Film helpt hier niet bij. Doch eenmaal we mee zijn, valt de leegte van het verhaal des te meer op. Het geheel komt traag op gang, het personage van Roger kan nooit echt boeien, en globaal komt de film koud, afstandelijk en vermoeiend over. Na 86 minuten film hebben we het gevoel minstens twee uur doorstaan te hebben. Zucht.