Een substituut voor seksuele uitspattingen

Hideo is eenzaam en zoekt troost bij de sekspop Nozomi, want zij is voor hem de perfecte vrouw: ze is trouw, ze luistert en ze hebben seks wanneer hij dat wil. Op een dag wanneer Hideo gaat werken, komt Nozomi tot leven. Ze gaat de straat op en ontdekt de wereld door de ogen van een kind. Alles vindt ze prachtig, tot ze ondekt dat zo’n hart ook wel heel veel zeer kan doen. Ze wordt verliefd op de jongen van de videotheek en neemt er een baantje. Op weg naar dat baantje komt ze allerhande figuren tegen: een alleenstaande vader met zijn dochter, een vrouw die niet ouder wil worden, een jong meisje met een eetstoornis, enzovoorts.

Koude handen, warm hart

De film is eerder absurd, maar komt toch geloofwaardig over. Gek, vermits Nozomi leegloopt op haar werk, haar vriend vermoordt uit liefde en hem dan bij het afval zet. Mensen zijn uiteindelijk ook maar brandbaar afval, is haar redenering. Het raakt je wanneer Nozomi beseft dat ze geen hart hoort te hebben.  Ze noemt zichzelf sindsdien "een substituut voor seksuele uitspattingen". Met haar koude handen troost ze een oude man op zijn sterfbed. Hij vertelt haar dat mensen met koude handen een warm hart hebben. Heel de film lang gaan we van ups naar downs en dat helemaal tot het einde.

De plastieken sekspop transformeert gaandeweg in de actrice Bae DooNa, bekend van haar bijrol in The Host. Met haar fijne figuur en grote ogen heeft ze zo al een voorsprong, toch kruipt ze echt in de huid van een pop. Kinderlijk en houterig ontdekt ze de wereld. Maar ook de rest van de cast is uitstekend.
Koreeda, de regisseur, pootte een prachtig poëtische film neer over de complexiteit van het leven. Dit sprookje speelt zich af in een verlaten deel van Tokio, prachtig in beeld gebracht met close-ups en speciale kaders. Ook de muziek is dromerig en past er perfect bij.  

Een absurde film, met een verrassend einde. Stof tot nadenken!