Een knettergekke, gore nachtmerrie

Qua sfeerschepping is de film uitmuntend. Met de grauwe , bijna zwart-wit beelden en de vaak psychedelische muziek wordt een méér dan groezelig plaatje neergezet. Je bevindt je in een regelrechte nachtmerrie. Meermaals zie je heel expressief hoe Jesco , de pampers net ontgroeid, zijn hersenen platsnuift aan benzine en van instelling naar instelling zwerft. Zijn vader , dé mountaindancer van het Appalachengebied, wordt op een laffe manier vermoord. Jesco probeert vanaf dan het goede pad op te geraken en trekt met de liefde van zijn leven, de veel oudere Cilla en zijn vriend Bob de baan op om in café’s zijn tapdanstalent te tonen.  Lang gaat het echter niet goed, want de duivel en zijn lust naar wraak volgen hem onvoorwaardelijk en overal.

De duivel in Edward Hogg

Een sensationeel portret is het in elk geval. Edward Hogg zet Jesco perfect neer. Ondank het uitmuntende acteerwerk wil ik deze film zeker geen tweede keer zien. Maar vergeten zal ik hem  nooit! Op een rauwe manier maak je kennis met een wereld waarvan je niet eens wist dat hij bestond. Heel expressief worden beelden getoond van een psychatrische patient die met zijn eigen uitwerpselen speelt. Op schokkende wijze leer je hoe je op een lugubere manier mensen kan straffen én doden. Bovendien krijg je een zinderend inzicht in de ondoorgrondelijke wegen van de duivel. Op meerdere momenten moesten we ons hoofd wegkeren, werden we misselijk of keerde onze maag zich om. Af en toe krijg je enkel een zwart beeld, wat verrassend genoeg de beste stukken in de film zijn. Op het einde hoor je Jesco zeggen ‘My flesh comes to bread en my body comes to wine’,  verzin daar maar het ergste beeld bij en je komt in de buurt. Om de kriebels van te krijgen!

Deze film is een  bad trip om nooit meer over te doen. Op geen enkel moment word je rust gegund. De film raast voorbij als een moordende sneltrein. En toch ... toch is het er eentje die je moet gezien hebben.