Masochisme in vijf monologen

Abattoir Fermé heeft zich de laatste jaren een geheel eigen theatertaal ontwikkeld. "Triptheater", zoals recensent Wouter Hillaert het noemt, is een goede benaming voor de filmische beelden die artiestiek leider en regisseur Stef Lernous op scène tovert. Doe daar nog een scheut horror bij en je komt uit op een beeldend verbluffende vaudeville, zoals eerder te zien in pareltjes als Tourniquet en de Chaostrilogie.

Phantasmapolis - met de dreigende ondertitel All the colors of the dark - is het tweede deel van de Indextrilogie, na het woordloze Snuff. Voor deze jubileumvoorstelling (de vijftigste telg van 'Het Gesloten Slachthuis') werd opnieuw voor tekstheater gekozen, en dit in de vorm van vijf monologen - die elk al gauw twintig minuten duren.

Antichrist en vampieren

Phantasmapolis start sterk. Nieuwkomer bij Abattoir Fermé Ruth Becquart speelt met hese stem en veel bravoure een ontredderde moeder wiens dochter ten prooi is gevallen aan een stelletje masochisten. Zelf heeft ze een schuldgevoel omdat ze de moordenaar van haar dochter veracht, maar 's nachts toch stiekem over hem fantaseert. Terwijl ze het opbiecht, maken de andere Abattoir Fermé'ers een sterk beeld door hun blote ledematen rondom ophangende deuren te slingeren, en de stomende scènes er achter verborgen te houden. Antichrist is - ook door de thematiek - nooit ver weg.

Na Becquarts personage komen vier daders aan het woord. Tine Van den Wyngaert gaat (weeral) met de meeste pluimen lopen door haar hilarische vertolking van een bloeddorstige vampier, compleet met oversized gebit en bijhorend spraakgebrek. Met een bijl hakt ze er driftig op los. Ze slaapt hooguit 2 à 3 uur per dag, de rest van de tijd is ze aan de slag. En eens de smaak van het moorden te pakken, is er geen weg meer terug, zo blijkt.

De twee mannelijke personages (Chiel van Berkel en Steve Geerts) hebben dezelfde drijfveren. Soms is er het dillemma tussen de kick van het buitensporige gedrag en het hopen op een rustig leven met een schoon lief, maar het eerste haalt steevast de overhand. De monologen worden gaandeweg echter minder interessant omdat je het verhaal vanuit het standpunt van de agressor al eens hebt gehoord en de gitzwarte humor ook wegebt.

Woordeloze beeldenstorm

Want laat de humor en de vele briljante oneliners net het sterke punt zijn van de tekst van Stef Lernous. De fragmenten staan echter te los van elkaar en de geest zoekt teveel naar verbanden om bij de vijfde monoloog (Kirsten Pieters) de aandacht nog scherp te houden. Waar we bij het begin nog dachten "Ja!", vonden we Phantasmapolis aan het eind eerder een doorbijtertje en bleven we wat op onze honger zitten. Een laatste beeldende ritueel met de hele groep had misschien kunnen helpen, want daarin blijft Abattoir Fermé (ook hier) nog steeds onovertroffen.

Wij zouden deze groep graag eens een logisch gruwelverhaal zien brengen. Tot zover blijven we meer fan van de woordloze beeldenstorm van het gezelschap.