Don McLean
We hebben de laatste jaren niet zeer veel meer van hem gehoord maar zullen alleszins, na dit concert, nog zeer lang over hem praten. Een muziekrevelatie zoals ze allemaal willen zijn.
René is een meisje, een kleedje, een gitaar. Niets wat wijst op iets bijzonder. Tot dat meisje, in dat kleedje, met die gitaar haar mond open doet. Klanken die je normaal vreselijk hoog zou vinden vloeien nu vlotjes en sprookjesachtig uit haar mond.
Op melodieus vlak verschillen haar liedjes niet bijzonder veel van elkaar maar tekstueel gaan ze van dam – dam - dam tot een prachtig verhaal over een Engelse boer. Allemaal stuk voor stuk even bijzonder. René is ook niet bang om als jongedame oude en gerespecteerde liedjes van onder het stof te halen, 'bye bye blackbird' is daar het ideale voorbeeld van. Van covers gaat ze perfect over naar eigen songs, het lied 'Mou', waarin ze een katachtige nadoet, bezorgt mening man (en vrouw) koude rillingen.
En wanneer het meisje op het einde van haar show een klein muziekdoosje bovenhaalt verovert ze nog meer harten dan ze al had gedaan. René is een revelatie.
Don McLean
Don McLean is een verstandig man. Hij kwam enkele dagen voor de de aswolk van Eyjafjallajokull naar België. Zijn band zat jammer genoeg vast en dus de man een subliem soloconcert te geven. Niet met de allure van een rockster maar wel met die van een man met een levensverhaal stapte hij op het podium. Nonchalant maar tegelijk zo klassevol. De toon was gezet vanaf de eerste noot. Kippenvel, warm, koud en eensgezindheid, Vlaming, Waal of Belg . Na een beetje gesukkel met zijn gitaar kon McLean er vanaf de tweede song echt invliegen. McLean maakte het moeilijk om hoofd, heupen en voeten stil te houden.
Solo
Ook al staat McLean solo op het podium – de tweede keer in 25 jaar tijd - toch is er enorm veel melodie en ritme aanwezig in zijn set. Aan de ene kant wordt het soms ietwat eentonig maar dat is dan ook weer de schuld van Eyjafjallajokull.
Net als zijn voorprogramma 'René' is ook McLean niet bang van een cover. Het nummer 'Come dance with me' wordt – net als alle andere songs - subliem gebracht door McLean Maar wanneer hij – eindelijk – de eerste klanken van 'American Pie' uit zijn gitaar tovert wordt het direct tien graden warmer in de AB. Er leek geen einde aan te komen , niemand wou ook dat er einde aan kwam. Dit was een lied waarvan iedere artiest droomt dat het zijn lied was. Adembenemend. Voor de zoveelste keer in dit concert.
Toen ik buiten kwam uit de ab, nam ik mijn gsm, drukte het nummer van mijn vader in en typte : Pa, da wast beste concert dak ooit in mn leven heb gezien.
22 april 2010
