Is Punk nog altijd niet dood?

Wij zijn geen Groezrockgroentjes. Voor ons is dit de zesde keer, maar ons laatste bezoekje behoort toch al zo’n vijf jaar tot het verleden. Het festival is in die tijd onherkenbaar geworden: van een bescheiden festival met één podium gedurende één dag, is Groezrock nu een tweedaags festival met drie podia en een massa volk uit alle kanten van Europa. Punkrock en hardcore zijn al sinds hun ontstaan in 1992 de basis van het festival, maar ook subgenres als skapunk, emo-, screamo- en metalcore komen aan bod.

Het Hoge Noorden in de Kempen

Onze Groezrockervaring begint op vrijdag 23 april om tien voor zeven in de Main Stage. The Real McKenzies geven er het beste van zichzelf, maar door het vroege uur zit de sfeer er nog niet echt helemaal in. Toch kan het ons bekoren, al was het maar door de komische toets van het zevental. De blote bierbuik van de gitarist rust zonder schroom op zijn gitaar terwijl hij speelt. Zijn benen, gehuld in een kilt, zwaait hij ongegeneerd alle kanten uit. De zanger Paul McKenzie probeert met zijn hese stem en zijn vreemd Schots hoedje Canadese volksliedjes van zijn oma te verkopen aan het publiek. De doedelzakspeler zorgt voor de Schotse afwerking. Deze mannen houden van het Belgische bier (wie niet?) en drinken erop los. Keltische folk ontmoet hier ouderwetse punk en dat met een komische toets.

Na flarden van Young Guns en Caliban is het tijd voor onze persoonlijke headliner van de dag: Millencolin. Als gepensioneerde fans kennen we alleen de oude songs en herinneren we ons hun barslechte optreden op Groezrock in 2004. Vandaag krijgen ze van ons nog een laatste kans en die hebben ze met beide handen gegrepen. Wie begint met een smulnummer als No Cigar krijgt alle gratie van het publiek. En die sfeer houden ze erin. Hier en daar flansen ze er nieuwe nummers tussen, maar over het algemeen speelt de Zweedse groep oud werk. Bovendien klinkt het live stukken beter dan enkele jaren geleden: de zanger zingt goed en het geheel klinkt mooi samen. Heerlijke melodische punkrock.

Tegen de tijd dat Agnostic Front in de Eastpak Stage begint, slaat de vrieskou al genadeloos toe. Zelfs in de tent blijft het fris, hoewel de mannen met hun hardcore classic Gotta Go iedereen uit de bol doet gaan. De onverwachte koude blijft ons achtervolgen en omdat we blote benen en geen jas hebben, gaan we met veel spijt naar ons warme bedje, zonder nog maar een glimp van The Mighty Mighty Bosstones op te kunnen vangen. Morgen is er weer een dag.

Meerhout tropical op Groezrock festival

In de anders zo stille Kempen heerst er vandaag een tropisch klimaat. De eerste zon is verradelijk en iedereen loopt erbij als een kreeft. Dit jaar zijn er weinig stoere punkers met gekleurde hanenkammen te zien, maar des te meer "gewone" festivalgangers. De stoffige weide ziet letterlijk zwart van het volk. Kudden mensen lopen heen en weer. Hier en daar zit een bosje festivalgangers te genieten van de zon of te bekomen van een kater.

Wij beginnen onze dag met een heerlijke set van The Bouncing Souls. De mannen zijn ouder dan we hadden verwacht (ze zijn al twintig jaar bezig), maar hun muziek is heel goed. Frontman Greg Attonito heeft een hese stem om van te smullen. De tent zit klaarblijkelijk vol fans, want iedereen zingt mee. The Bouncing Souls hebben dan ook toegankelijke punkrockliedjes met een heel herkenbare sound.

Om eerlijk te zijn, zijn we niet te vinden voor de zware hardcore. Waarom we dan naar Groezrock komen? Er is hier veel meer te vinden dan harder than hard. Neem nu The Aggrolites in de Eastpak Stage. De gekke man achter de toetsen, Roger Rivas, doet de zaal dansen van geluk. Na al die zware emocore krijgen we hier eindelijk eens lichte skinhead reggae met een vrolijk deuntje. Ook daarna worden we als niet-hardcorefan in de watten gelegd. Mustard Plug zorgt voor fijne skapunk met een arsenaal aan blazers. Toch wordt het feestje niet even stomend als bij The Aggrolites. Mustard Plug klinkt braver en minder uitbundig, maar de muziek is aangenaam.

En ja, vandaag kan je er niet om heen. Sum 41 speelt voor het eerst op Groezrock. Into Deep en vooral Fat Lip zorgden enkele jaren geleden voor softe punkrock in de ultratop. Opeens werd het genre commercieel interessant en stonden honderden Avril Lavignetypes te skaten in hun brave punk-outfits. Lavigne mag dan getrouwd zijn met Sum 41-frontman Deryck Whibley, vandaag staat hij hier in Meerhout. Niet dat we veel kunnen zien, want iedereen is nieuwsgierig hoe die "commerciële" lui het ervan afbrengen. Uiteindelijk klinkt het live beter dan verwacht en hebben ze ook heel wat "hardere" songs. Hun monsterhit Fat Lip houden ze tot het einde en dan doet iedereen voluit mee.

Met Pennywise gaat het ongeveer hetzelfde. Iedereen is nieuwsgierig, maar de meesten kennen niet echt veel meer nummers dan de "wooooooah o o ooooow, woooooah o o o ooooow" van Bro Hymn. De nieuwe zanger, Ignite-frontman, kan niet voorkomen dat de helft van de tent in slaap valt. De andere helft vermaakt zich klaarblijkelijk wel. Iedereen wacht op dat ene liedje en dat bewaren ze tot het laatst. Ja, heel de weide wordt horendol. Iedereen brult en schreeuwt mee en daar zal zeker alcohol mee gemoeid zijn. De lyrics moet je er in ieder geval niet voor kennen.

Afsluiter van de avond is Bad Religion, nu al voor de vierde keer op Groezrock. Wie hen nog altijd niet kent, zou zich moeten schamen. De mannen zijn dertig jaar bezig met old school punk van de bovenste plank. “And there will be sorrow no more.” Jaja, voor wanneer is dat?