Even naar Jamaïca

De cd begint met een ietwat onbekend liedje I wanna, maar we staan open voor nieuwe dingen, nietwaar? I wanna is een song waarvan je plots heupwiegend en even later ook schouderwiegend op je stoel gaat zitten. En na twee keer luisteren wordt het zelfs al een meezinger. Een goed begin dus.

Vervolgens haalt Sinclar zijn bekendste song van onder het stof. Love Generation. Het begin is niet zo herkenbaar maar wanneer Sinclar de woorden "love generation" uitspreekt waan je je meteen op de dansvloer én in andere oorden. Sluit je ogen, wieg mee met de muziek en je krijgt direct de idylle dat je echt in een hangmat ligt ergens in Jamaica.

En met World hold on blijft Sinclar op het bekende pad. Alweer met een andere toon, de cd barst van de varïeteit ook al blijft hij steeds in hetzelfde genre. Hoe World hold on klinkt moeten we jullie niet meer vertellen maar deze versie is ietwat rustiger en op een of andere manier toch rapper gebracht. De backing vocals had je anders nog nooit opgemerkt maar ze kunnen wel bedaren. Een ideale mix van originele instrumenten, vocals en Sinclar zelf natuurlijk.

Deze cd is perfect in combinatie met een flesje wijn en een namiddagje Graslei, of het park in Leuven of Antwerpen. The beat goes on is daar ook het ideale voorbeeld van. Een zweverige melodie die je allesbehalve beu wordt na een minuutje.

Poepoepoepoe

Hetgeen je wel beu wordt na een minuutje is Rainbow of Life, een combinatie van lalala – poepoepoepoe en toch nog ietwat mooie woorden ertussendoor, woorden van teksten die jammergenoeg moeilijk verstaanbaar zijn. Je kan het ook bekijken als de ietwat rustigere drie minuten op de cd.

Maar dat minpuntje wordt al gauw rechtgezet met Sound Of Freedom. Die meezinger die je nooit beu wordt en op ieder feestje wel staat mee te gillen. Van dit lied word je meteen vrolijk want "everybody is free to feel good", weetjewel.

Hoe de resterende songs luiden kan ik kort samenvatten: een mix van hogere sferen, heupwiegingen en bijna meezingers. Deze cd is er een die je in huis moét hebben voor op van die dagen dat alles mis zit of gewoon omdat Sinclar zo goed is. Anderzijds heb ik wel de indruk dat Sinclar een beetje dezelfde weg wil inslaan als die van Bob Marley, en die weg loopt net een beetje té synchroon met die van Marley. Net als Marley houdt Sinclar ook van hogere sferen en treffende zinnen in zijn teksten. Denk maar aan Marley's "You have to be someone" en Sinclar zijn "everybody is free to feel good".