Wegdromen met dichter John Keats

Bright Star

Jane Campion

You taught me to love, not only the rich. Jane Campion pakt opnieuw uit met een romatisch, historisch drama. Ze kan op dit vlak trouwens al een zeer mooi cv voorleggen met The Piano (1992) en The Portrait of a Lady (1996). Ook in Holy Smoke (1999) en In the Cut (2003) exploreerde ze de dramatische filmkunst, al deden deze films het iets minder aan de kassa.

Deze keer kiest Campion evenwel voor een mannelijke protagonist: John Keats. Als ik zeg: "A thing of beauty is a joy forever, / Its loveliness increases; it will never / Pass into nothingness." (uit: Endymion) dan rinkelt er vast een belletje. Director of Photography Greig Fraser evoceert magistraal het vroeg 19de eeuwse Engeland en we volgen het leven van de jonge John Keats (Ben Whishaw). Van een oud leven kan er trouwens überhaupt geen sprake zijn, daar Keats slechts 25 jaar werd.

Mr. Brown neemt deze poète maudit onder zijn vleugels, zodat hij zich in alle rust kan toeleggen op dichten en toneelschrijven. Al haalt de wereld hem steeds in. Zo wordt zijn broer ernstig ziek. Dit brengt hem wel dichter bij zijn buurmeisje Fanny Brawne. Als dank voor haar betrokkenheid, tracht hij haar de poëzie te doen ontdekken. Fanny, een rijke, elegante vrouw, die haar tijd doorbrengt met handwerkjes en dergelijke, is niet meteen onder de indruk van poëzie, al is ze dat wel van Keats.

First love burns brightest

Stilaan begint er iets moois te bloeien tussen de twee en zal ze zijn grootste fan worden. Om poëzie te begrijpen, moet je immers in staat zijn om te voelen. De passionele romantische gevoelens nemen het hier dan ook over en zijn niet meer te stoppen. John boort zo een nieuwe inspiratiebron aan en schrijft ondermeer Bright Star. Maar dan krijgt John tuberculose.

Wie houdt van romantiek à la Pride and Prejudice zal wegdromen bij deze prent. Jane Campion zou de film wel ietsje meer vaart mogen geven, maar misschien past deze gestage opbouw wel bij de romantiek van het (uitgestelde) verlangen.

Een jongenskoor brengt op zeer sensitieve wijze een serenade van Mozart. Dat vond ik één van de hoogtepunten van deze gevoelige film.