Mark Lanegan in de AB: prachtige eenvoud

Mark Lanegan is niet gezegend met een uitbundig sociaal karakter, zoveel is snel duidelijk wanneer hij het podium bestijgt van de Brusselse Ancienne Belgique. Maar dat hoeft ook helemaal niet, integendeel: de sfeer die hij met zijn muziek probeert te bewerkstelligen zou eronder lijden, mocht de heer Lanegan een vrolijke moppentappende Frans zijn.

Less is more

Het concept is immers even duidelijk als eenvoudig: een intieme, begeesterende akoestische set met als speerpunten Lanegans zeer herkenbare prachtige en doorleefde stem en de verbazingwekkende kracht van een akoestische gitaar, gebaad in een zweverige en melancholische pathos. De sfeer is uiterst intimistisch; alle aandacht moet naar de muziek gaan. Mark Lanegan is dan ook niet meteen bereid tot enige bindteksten en zingt gedwee nummer na nummer, zoals steeds zonder franjes en met beide handen de microfoon omklemmend. No bullshit, time to play.

Vrolijk word je er echter niet van. De muziek die Mark Lanegan en akoestische gitarist en backingvocalist Dave Rosser ten berde brengen, is niet bepaald vrolijke bubblegum-muziek. Nochtans is Bubblegum wel de naam van het schitterende solo-album van Lanegan waaruit gretig gegraaid wordt, gaande van opener When Your Number Isn’t up die meteen de toon zet, over het meeslepende Like Little Willie John, tot toppers Bombed en One Hundred Days, goed voor twee hoogtepunten. Nog twee hoogtepunten waren de covers Hangin’ Tree (Queens of the Stone Age) en Julia Dream (een b-kantje van Pink Floyd uit 1968).

Soms, zoals in het nummer Resurrection Song, lijkt het alsof we naar moderne, op gitaar gezette en gezongen poëzie luisteren. Poëzie waar je in stilte van geniet en die je helemaal tot rust brengt, zeker wanneer Rosser een prachtige echo inzet. Je kan dan ook een speld horen vallen. Dan weer schakelt de zanger een versnelling hoger, zoals in Shiloh Town of in Message to Mine, maar meestal is de teneur somber en ingetogen.

De vele opgedaagde fans eten uit zijn hand en genieten van elke seconde, ook al omdat de akoestiek in de AB heel erg goed zit – zachtjes en gebalanceerd – en dat doet de donkere liedjes van Lanegan helemaal tot hun recht komen. Wanneer die na een goed uur al de coulissen induikt omdat het zichtbaar veel van de man vergt, roept het publiek hem terug het podium op, in de hoop meer van dit moois te horen. En zo geschiedt: wat volgt, is ijzersterk en wanneer daarna de lichten alweer aan zijn en velen de zaal al verlaten hebben, komt er zelfs nog een trisronde. Behoorlijk ongewoon voor Lanegan en dat mag toch gezien worden als een grote blijk van dankbaarheid voor het respectvolle publiek dat hem door dik en dun steunt.

Indrukwekkend en zuiver stemgeluid

We zien een Mark Lanegan wiens stem zonder meer uitmuntend is. Zijn basstem tilt je zo mee in de atmosfeer van de liedjes en doet de hele zaal opslorpen. Indrukwekkend, zuiver, gevarieerd en subtiel. Kortom: kippenvel over heel je lichaam. Heel naakt, puur, kwetsbaar en breekbaar zodat je vaak met een krop in de keel achterblijft.

Anderzijds moeten we wel opmerken, al beseffen we nu dat we erg kritisch zijn, dat de duobezetting toch iets te weinig ballen heeft om genoeg variatie te brengen. Dat de liedjes erg kort zijn, hooguit twee à drie minuten, helpt daar een beetje aan, maar dat verhindert ook natuurlijk dat je voor langere tijd meegezogen kan worden door een nummer. Maar voor je zou denken dat het saai zou zijn: dat is het niet. De eigenwijze zanger kan ons voortdurend in de ban houden en dat is geen sinecure, gezien de erg comfortabele zeteltjes en de weinig verlichte zaal.

Dit concert is zonder meer een van de beste akoestische sets die je dit jaar kon zien. Zelden heeft een zo minimale bezetting zo veel body en is een stem zo intrigerend. Adembenemend.