Les Nuits Botaniques
Toen The Chap het podium van de Rotonde in de Botanique betrad, verwachtten we ons aan ironische poprock. Niets had ons echter voorbereid op de nonsensicale kruising tussen rockconcert en comedyact die we het daaropvolgende uur mochten aanschouwen.
Als het Londense The Chap op het podium verschijnt, wuift leadzanger Johannes von Weizsacker (die eveneens de gitaar en de chello bespeeld) enthousiast met beide handjes naar het publiek. “Vreemde kerel”, denken we, spontaan glimlachend. Maar we ain’t seen nothing yet. Vervolgens stapt Claire Hope naar haar vaste stek achter de keyboards, op de voet gevolgd door bassist/violist Panos Ghikas en drummer Keith Duncan.
Het hele ensemble straalt hetzelfde excentrieke enthousiasme uit als Johannes von Weizsacker. Tegen het derde liedje staan zowel von Weizsacker, Hope als Ghikas mooi gelijktijdig een overdreven simplistisch dansje op te voeren op het podium. Iets later gaan ze met de rug naar het publiek staan terwijl Hope het publiek toezingt om vervolgens geluktijdig zich om te draaien en op “Oh yeah” hun rechterhand in de lucht te gooien. Voor het nummer Ethnic Instrument staat zangeres Claire Hope zelfs doodleuk een zware mannenstem te playbacken terwijl ze haar woorden door middel van dramatische armgebaren kracht bijzet.
Kolderrock
Het ongewone kwartet brengt een onzinnige kruising tussen rock en kolder. Vrolijke, bij momenten zelfs atonale, nummers worden afgewisseld met lyrisch minder vrolijke exemplaren die niettegenstaande opgewekt klinken. Of wat dacht je van een nummer als Woop Woop dat allerhande amusante thema's als “loneliness” en “suicide” sec opsomt op het ritme van een discodeuntje?
Hitsingle Proper Rock is het voorspelbare hoogtepunt van de avond en Johannes von Weizsacker die pathetisch de vreugde van het “Clubbing!!” - letterlijk - overroept, blijft tot de allerlaatste seconde grappig. Spijtig genoeg zijn er verder geen echte hoogtepunten te bespeuren. The Chap is uiterst entertainend, maar na meer dan een half uur wordt hun unieke muziekvorm stilaan herleid tot enkel een, weliswaar vermakelijke, gimmick. We blijven zeker fan, maar - we hadden nooit gedacht dit ooit te zullen schrijven - een iets meer eenduidige, popmuzische aanpak zou hun eindresultaat nog beter tot zijn recht laten komen. Denken we.
17 mei 2010
