Wolf Parade - Surfer Blood - Warpaint - Bachelorette
Voor liefhebbers van gitaren en indie was het zondagavond verzamelen geblazen in de Botanique. Met drie veelbelovende acts en Wolf Parade, een band die aan de overkant van de oceaan op handen wordt gedragen, verdiende de organisatie een pluim voor de knappe line-up die het in mekaar had geknutseld.
Songschrijfster Bachelorette (*) mocht de voorlaatste avond van Les Nuits in de Orangerie openen. Annabel Alpers is live een eenmansproject en rekent daarvoor op de steun van heel wat elektronica. Riskant, want als die apparatuur zijn zin doet, sta je te kijk natuurlijk. De Nieuw-Zeelandse krijgt te kampen met een rampzalige geluidsmix, waardoor haar samples, blieps en zang compleet de mist ingaan. Bachelorette verdient een tweede kans, al kan ze volgende keer best een band meenemen.
Intiem en dromerig
Een contrast in vergelijking met Warpaint (***) waar alles vanaf de eerste seconde goed zit. Warpaint bestaat momenteel uit vier vrouwen en is naast het uiterst aangenaam oeuvre ook een lust voor het oog. Muzikaal zit het vrij goed in elkaar met een vrij originele mix van het New Wave-geluid van The Cure, de fluisterpop van The XX en de gitaren van Sonic Youth of Blonde Redhead. Uitermate geschikt voor Duysterfans dus. Warpaint houdt het grotendeels intiem en dromerig, met nu en dan een stevige uithaal zonder eentonig uit de hoek te komen. Stars en Elephants hebben pracht en praal te koop, wat later wordt iedereen zelfs uitgenodigd om te slowen op het bloedmooie Billie Holliday. Warpaint veroverde veel harten vanavond en is een band om in het oog te houden.
Surfer Blood (***) tapt dan weer uit een totaal ander vaatje, maar uit de toon vallen doen ze niet, integendeel. Het publiek krijgt vanavond een heuse primeur, want de vijf knapen uit Palm Springs spelen voor het eerst in Europa. Surfer Blood debuteerde dit jaar heel knap met Astro Coast, een album vol catchy indierock. Een van de betere nummers op die plaat, Harmonix, springt er live ook meteen bovenuit. Floating vibes zorgt voor good vibes en ook single Swim en het jolige Take it easy staan als een paal boven water. De vele lovende blogs en fora krijgen van ons gelijk, Surfer Blood kan een van dé bands van 2010 worden. Een goed ideetje voor Pukkelpop.
Ongewoon geluid
Het Canadese Wolf Parade (***½)is een band waarvan je houdt of die je haat. Dat heeft veel te maken met het ongewone stemgeluid van zanger Spencer Krug. Wolf Parade komt in Brussel in de eerste plaats hun nog te verschijnen plaat Expo ’86 voorstellen, waardoor de set grotendeels uit nieuwe songs bestaat. Het oude hitje Soldier’s Grin staat bovenaan op de setlist en pleziert meteen heel wat fans. Dat doen ook andere favorieten zoals California Dreaming en This Heart is on Fire.
Het meest genieten is het nog steeds als de Canadezen hun meanderende doorbraaknummer Sons and Daughters of Holy Ghosts inzet. De nieuwe nummers bevatten duidelijk meer gitaargeweld dan het oudere werk, maar kunnen stuk voor stuk bij hun eerste beluistering bekoren en op de goedkeuring van de fans rekenen. Omstreeks half een wordt het laatste bisnummer ingezet, I’ll believe in anything, meteen de kers op de taart. Ondanks wat technische problemen wist Wolf Parade de onverwachts vrij sterke concurrentie van eerder op de avond vlot af te troeven. Klasse van een toch wel vrij aparte band.
18 mei 2010
