Abke Haring intrigeert

Abke Haring is geen vreemde voor Het Toneelhuis. Ze speelde er sinds 2003 mee in voorstellingen van Luk Perceval, Josse De Pauw en ook Guy Cassiers. Ze maakte er daarnaast ook eigen werk als Korstond (2004) en Hoop (2006). Linoleum/Speed is een voorstelling waarvan ze de tekst zelf schreef en samen met actrice Marlies Heuer op scène brengt. 

Voor deze voorstelling werkte ze samen met Senjan Jansen die het geheel van een erg bijzondere soundscape voorzien heeft en met regisseur Bart Meuleman. Met deze twee maakte ze eerder al de erg innemende voorstelling Maison Fragile. Haar voorstellingen zijn niet de meest vrolijke uitspattingen. Ze behandelen eerder zware onderwerpen als genocide, sterven of moeilijke relaties tussen ouders en kind. Abke Haring geeft het donker een kleur en toont de schoonheid van het trieste. 

Onweer en onvrede

In Linoleum/Speed zien we deze kronkelweg op scène. Beeldend kunstenaar Jean Bernard Koeman ontwierp het scènebeeld waarop een kronkelende cirkel staat. Het is de scheidingslijn tussen binnen en buiten, tussen dochter en moeder. Abke Haring bevindt zich in de cirkel, Marlies Heuer is een onverbiddelijk buitengesloten. 

Het stuk begint met een oorverdovend gedonder dat tergend lang aanhoudt. De toon is gezet. Dit huis wordt geregeerd door onweer en onvrede. Zo luid als het onweer is, zo stil is de communicatie tussen beide personages. Het is onmogelijk tot een echt gesprek te komen. Moeder en dochter praten naast elkaar, elk op hun eigen ritme en met eigen woorden. Net als het decor is de taal niet in staat hen dichter bij elkaar te brengen. Je voelt een diepgewortelde pijn en het gemis van warmte.

Ademen

Abke Haring is ongetwijfeld een van de meest fascinerende actrices op scène. Ze is het soort actrice bij wie je graag zo dicht mogelijk zit om zo de spanning die haar lichaam beheerst, te kunnen voelen en mee te kunnen ademen op haar ritme. In grotere producties van bijvoorbeeld Cassiers komt dit talent absoluut niet tot zijn recht en daarom is het fijn dat ze met Linoleum/Speed weer een kleinere voorstelling maakt. Het is iets dat dichter bij haarzelf ligt en dat is voor een publiek alleen maar een welkom geschenk. Abke slaagt erin haar lichaam zo in te zetten dat je niet anders kan dan op het puntje van je stoel verlangen naar meer. Daartegenover staat de tekst, die zeker in het begin niet verder reikt dan een onsamenhangend geheel. Wij hoeven niet per se hapklare brokken als tekst, maar we willen wel dat de tekst iets bijdraagt en dat kan in vraag gesteld worden.

Maar aan het eind is dit een hele mooie abstracte voorstelling, gered door het acteerwerk en door de visuele eenvoud van de setting en decor.