Twee mannen en een gewonde vrouw doen het stof opwaaien in een politiewagen in de woestijn bij Texas tot een klapband een einde maakt aan deze rit. 48 uur eerder komt een jongeman met hangende pootjes terug bij zijn mama. Baby Jack vertrok drie jaar geleden met een droom, eentje om rijk te worden, maar de arme huis-aan-huisverkoper werd steeds armer. Om niet helemaal zielig over te komen verzint hij een verhaal. Een verhaal dat onschuldig begint maar dodelijk eindigt. Hij berooft een bank maar ontluikt een heus radarwerk van chantages, omkopingen en geweld tussen de politie en een soort van maffiagroep

Stof en zweet

Mezzo en Pirus zetten perfect het donkere sfeertje neer terwijl je het stof bijna kan proeven. Het zweet parelt langs ons gezicht als deze auteurs van De Vliegenkoning ons meenemen naar de woestijn en ons een vaal kleurenpalet voorschotelen. De personages zijn doorleefde criminelen en dat zie je ook. Mooi getekend, maar het zijn ronduit lelijke mensen met diepe groeven in het gezicht.

Via flashbacks en intermezzo’s krijgt het verhaal stilletjes aan vorm. Toch is het vaak niet erg duidelijk wie nu de slechterik is, tot je beseft dat echt iedereen een donker kantje in zich heeft. De constante spanning zorgt voor weinig ademruimte, maar  hierdoor koester je wel de hoop op een bom van een einde. Helaas ontploft deze niet.