Pompen of verzuipen

Het laatste weekend is een messcherp portret van twee echtparen. Ian en zijn vrouw Em(ily) zijn ongewenst kinderloos, hetgeen vooral voor Em een probleem lijkt. Als op een avond zijn oude vriend Ollie belt om hen uit te nodigen voor een weekend in het huis waar hij en zijn vriendin Daisy op vakantie zullen zijn, gaat Ian er op in. Ollie en Daisy zijn vrienden uit Ians studententijd. Ollie is een succesvol advocaat, Daisy runt een ontwerpbureau. Ze wonen in een kast van een huis en rijden met een Range Rover en een BMW. Het is een vreemde uitnodiging, Ollie belt verschillende keren, Daisy lijkt er niet blij mee te zijn. Uiteindelijk happen Ian en Em toch toe – weliswaar pas na een bedenktijd, want te snel antwoorden zou kunnen suggereren dat ze te happig zijn. Al vraag je je al lezende wel af hoe ze erbij komen om dat te doen!

Oude weddenschap

Na een enerverende reis er heen, waarin duidelijk wordt dat de spanningen tussen Ian en zijn vrouw groter zijn dan gewenst, arriveren zij in het nogal bouwvallige huis in Badingley, een dorp dat niet eens op de kaart staat. Het gehuurde landhuis blijkt een bouwval. Door de afgelegen ligging is er zelfs geen GSM-bereik. Ian en Em zien in één oogopslag waarom zij de voorkeur genoten boven de rijkere vrienden. Ze zijn trouwens niet alleen met hun viertjes. De ontspoorde zoon van Daisy en Ollie, Archie, is er ook. Het wordt een weekend om nooit te vergeten. Ian mijmert over de oude vriendschap tussen hem en Ollie, en over Daisy, op wie hij verliefd was, voordat ze viel voor Ollies charmes. Ollie vertelt hem vreselijk nieuws, waarover niet gepraat mag worden. Wat later komt kunstenaar Milo met zijn twee dochtertjes, een doorn in Ians ogen, want hij mag die Milo niet. Daarover is hij dan weer wel eerlijk.

En dan is er die oude weddenschap, tussen de twee vrienden. Het was Ian die Ollie kennis liet maken met wedden en gokken, maar Ollie die tenslotte een meerkamp voorstelt: drie wedstrijden, waar natuurlijk maar één winnaar uit tevoorschijn zou kunnen komen. Ian was fysiek altijd al de mindere van Ollie, zijn kansen om te winnen zijn dus beperkt en dat weet hij. Hij kan echter niet weigeren, en al helemaal niet na het vreselijke geheim dat Ollie Ian toevertrouwt.

Ian is de verteller. We zien hem en Em, en Daisy en Ollie, door zijn ogen. Al snel voel je dat zijn interpretaties niet altijd kloppen. Zijn gebrek aan zelfvertrouwen, zijn vooroordelen en zijn eigen zwaktes vertekenen het beeld.

Het verhaal zelf kon ons niet zo boeien. Al na enkele hoofdstukken verzwaktte onze aandacht en het was dan ook een hele opgave om het boek uit te lezen. Voor wie van psychologische romans houdt, is dit boek waarschijnlijk wel een aanrader.