Wovenhand doorkruist het Midden-Oosten

2
The Threshingfloor
Wovenhand

Folk, punk en jammergeklaag op het zesde album The Threshingfloor van de Amerikaanse band Wovenhand. Met David Eugene Edwards (lees: 16 Horsepower) aan kop ga je van een erg zwaar begin in sinking hands naar het opjennende einde van Singing grass en Denver City.

Het album opent met een veelbelovende intro die zowel donker als fragiel klinkt. Jammer genoeg verdwijnt de euforie al snel na het tweede en tevens het beste nummer op de plaat: Treshingfloor. Hierna kan je je enkel nog verwachten aan een jammergeklaag van klanken met een zeurende David Eugene Edwards erbovenop. Dit alweer zesde album van Wovenhand is niet echt om over naar huis te schrijven.

Vervelende vlieg

Een pluspuntje is dan wel dat alle nummers op het album rocksolid samenhangen, saai kan je het natuurlijk ook noemen. Wovenhand staat bekend om de multiculturele invloeden die in hun muziek sluipen. Zo horen we flarden punk en folk doorweven met hippie en middeleeuwse klanken. En alsof dat nog niet genoeg was, kom je nu ook nog eens terecht in het chaotische Midden-Oosten met Threshingfloor.
Makkelijk te doorkruisen voor een nummertje of twee, maar dan wordt de rit toch wat zwaar. Geen rustgevende wandeling, want het voelt alsof er constant een vervelende vlieg rond je oren zoemt.

27 mei 2010

Add comment

  • Regels en paragrafen worden automatisch gesplitst.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.

Meer informatie over formaatmogelijkheden