Vrije liefde door de ogen van een kind

My Queen Karo

Dorothée van den Berghe

My Queen Karo volgt de elfjarige Karo en haar gezin naar een krakerscommune in Amsterdam. Dorothée van den Berghe tekent een sfeervol tijdsdocument op. Niet meer, niet minder.

Amsterdam 1974. Raven en Dahlia verhuizen met hun dochter Karo naar een kraakpand in Nederland, omdat vader Raven revolutionaire ideeën heeft die hij in België niet goed kan uiten. Raven is voorstander van een "alles delen"-principe. Dit houdt zowel geld, idealen, alsook – jawel – liefde in. In het begin loopt alles goed. Karo’s leven is een groot hippiefeest: iedereen doet alles samen, en alles en iedereen is vreugdevol en blij. Tot vader het delen ook op de liefde gaat toepassen en een nieuwe vriendin mee naar het kraakpand helpt verhuizen.

Dromerige sfeerschets

My Queen Karo is een gestileerde, dromerige sfeerschets, gezien door de ogen van de tienjarige Karo. Eerst is er geen vuiltje aan de lucht en is alles leuk en plezierig. Maar dan voelt ook zij de spanningen tussen haar ouders. De emoties die Karo hierbij voelt, de vreugde, de liefde en de verscheurdheid ademen van het scherm. De jonge actrice Anna Franziska Jäger is een revelatie als Karo, en ook Matthias Schoenaerts en de Waalse steractrice Deborah Francois schitteren in hun rollen.

Alleen is het script iets te beperkt om een film van meer dan honderd minuten te vullen. Belgische regisseuse Dorothée van den Berghe, die met deze film, na Meisje, aan haar twee langspeler toe is, heeft haar eigen jeugdervaringen in deze film gestopt. Zelf heeft ze immers ook een deel van haar jeugd in Amsterdam in de nabijheid van dergelijke communes doorgebracht. Als tijdsportret is het dus niet alleen sfeervol, maar ook cultuurhistorisch correct. Alleen heb je om een langspeelfilm boeiend te houden, meer nodig dan globale portrettering.

Gemiste topper

In theorie bezit My Queen Karo alles wat een goede film nodig heeft: een boeiende setting, mooie beelden, geloofwaardige personages, goede acteerprestaties en een conflict.

Maar toch ontbreekt er iets. Alle elementen zijn wel aanwezig, maar er loopt iets mis in het samenbrengen hiervan. De som lijkt minder te zijn dan de delen. De personages zijn wel realistisch, maar er gebeurt niet genoeg mee. Er is wel spanning tussen de personages, maar hier wordt niet genoeg mee gedaan. Spijtig want het had een topper kunnen zijn.