Alleen in het donker

Jouw naam is Alan Wake, schrijver, al is er de laatste jaren niet meer veel uit jouw pen gevloeid – niets, eigenlijk. Je vrouw, Alice, dacht dat je wel vakantie kon gebruiken en dus ging je met haar mee naar dit gat in Washington, Bright Falls, waar hertenjagers thuis zijn. En toen verdween ze. Het is nacht, een week later, wanneer je ontwaakt achter het stuur van je gecrashte wagen. Je loopt het bos in, gewapend met een zaklamp, op zoek naar Alice. Plots beginnen de schaduwen en de mist om je heen te kolken. Vage figuren duiken op uit de duisternis, deinzen terug voor de zwakke lichtstraal, maar komen verbeten achter je aan. Je ziet licht in de verte en zet het op een lopen, maar de schaduwen zijn sneller. Je krijgt enkele rake klappen, maar slaagt erin nog net de lichtpoel onder een straatlantaarn binnen te struikelen. Je draait je om, vast van plan je te verdedigen en ziet – niets. Het woud ademt stilte. De maan schijnt. De rillingen lopen over je rug.

Old school

Remedy heeft als game-ontwikkelaar een goede reputatie – dankzij de bullet time in Max Payne hebben ze hun plaats in de hemel al verdiend – maar ze zijn niet van de snelste. Alan Wake, werd niet minder dan vijf jaar geleden al aangekondigd; de verwachtingen waren dus hooggespannen. Wie echter hoopte dat ook dit spel, dat zichzelf als een psychologische actiethriller aankondigt, een revolutie binnen het medium zou ontketenen (à la Heavy Rain), staat een teleurstelling te wachten.

Niet dat er geen originaliteit te bespeuren valt: het gevechtssysteem is zelfs erg vernieuwend. Een duistere kracht heeft bezit genomen van de inwoners van Bright Falls, waardoor ze ’s nachts met sikkels, bijlen en messen achter je aankomen. Probleem: zolang ze (letterlijk) in schaduw gehuld zijn, zijn ze onoverwinnelijk: je moet de schaduw eerst wegbranden met behulp van je zaklamp voor je ze met conventionele wapens kan afmaken. Fijne gimmick, maar veel variatie of ruimte voor creativiteit biedt ze niet. Qua gameplay is Alan Wake zelfs heel erg old school: dit game staat zowat op rails, zo weinig bewegingsvrijheid krijgt de speler. GTA-fans beware, dit is geen creatief actiespel, maar daarom speel je ’t ook niet.

Clever

Wat Alan Wake tot kanshebber voor "game van het jaar" maakt, is het verhaal. Ook dat is paradoxaal genoeg niets wat we nooit eerder gezien hebben, maar de magie schuilt in de alchemie tussen de verschillende ingrediënten. Eerst en vooral is er de beklemmende sfeer, denk Silent Hill, die vooral op het conto van de uitstekende graphics geschreven mag worden. De lichteffecten zijn technisch vooruitstrevend, de omgevingen ontworpen met veel oog voor authenticiteit. Minpunt: vooral qua gezichtsanimatie moeten die van Remedy dringend eens op bezoek bij die van BioWare, maar soit. Dan is er het script, dat weliswaar je vrijheid inperkt, maar ook erg slim geschreven is, met de nodige twists en veel gevoel voor theater. Onderweg sprokkelt Alan pagina’s bij elkaar uit een manuscript dat hij zonder het zich te herinneren geschreven heeft, waarin de gebeurtenissen die hij beleeft voorspeld worden. Wat is nog écht? Zoek het maar uit!

De grotendeels memorabele cast en de uitstekende soundtrack verdienen ook een vermelding, en tenslotte knipoogt dit spel voortdurend naar zijn inspiratiebronnen, soms subtiel, soms expliciet, soms komisch: The X-Files, The Twilight Zone, Twin Peaks, Dawn of the Dead, The Birds, Poltergeist, Stephen King, H.P. Lovecraft, en ga zo maar door – voor de goede verstaander passeren ze allemaal de revue. Als je voorbij het strenge script en het gebrek aan revolutionair potentieel kijkt, is Alan Wake dus een spelervaring die je niet mag missen.