Kasabian
België houdt van Kasabian, en dat lieten ze gisteren met veel enthousiasme zien. Het publiek kreeg niet genoeg van Kasabian en Kasabian, verrast door de energie die door de zaal golfde, kreeg niet genoeg van het publiek.
De avond opent met The Sore Losers, een Belgische band die stevig rockt en een ideale opwarming is. Als Kasabian eindelijk aan de beurt komt, is de zaal overvol. De band komt onder luide begeleiding op met frontman Tom Meighan die zijn zonnebril de helft van de avond niet afzet.
Vanaf de eerste noot zit de toon goed, en is de zaal mee. Er volgt een hele reeks hits die vooral uit het debuutalbum en natuurlijk uit het laatste album komen. Stuk voor stuk zijn het energieke songs die door het publiek worden meegezongen. Tom geniet zichtbaar van zijn messiasstatus bij het publiek dat uit zijn hand eet en elke instructie volgt. Handen gaan de lucht in en er zijn zelfs een paar bescheiden pogingen tot crowdsurfen. De sfeer is intiem en broeierig, maar tegelijk is het een echt feest zoals je ze enkel op de festivals tegenkomt.
Massale sprong
De liedjes klinken zoals verwacht heavier dan op de plaat, maar dat geeft de rock met zijn psychedelische accenten een zwaarte waar je (gelukkig) niet onder uitkan. Gitarist Sergio Pizzorno neemt voor Thick as Thieves en Take Aim de zangfakkel over van Tom, die even wat op adem moet komen.
De bisronde wordt geopend met Fire, dat tijdens het refrein een groot deel van de zaal massaal doet springen. En hun laatste nummer Lost Souls Forever wordt opgedragen aan de pas overleden Dennis Hopper en Gary Coleman. Daarmee is het optreden afgelopen. Voor iemand die met zijn hoofd tussen de boeken zit, zoals zo veel studenten in de blok, is dit de ideale energieboost.
1 juni 2010
