Tussen twee stoelen

Sommigen onder jullie kennen Drake misschien al. Waarschijnlijk van de clip bij zijn eerste hit Best I Ever Had waarin hij de coach speelt van een wel heel rondborstig vrouwelijk basketbalteam. In De Verenigde Staten is de man echter al een heuse superster.
 

Drake begon ooit als  acteur maar werd razend populair dankzij het nummer Best I Ever Had. Daarna werd de Canadees gegeerd wild voor verschillende platenlabels. Uiteindelijk tekende hij bij  het Young Money label. Dat maakte de laatste maanden serieus wat buzz rond zijn debuut en Drake verzekerde ons dat Thank Me Later een echt rapalbum ging worden, helemaal niet zoals zijn  poppy mixtape So Far Gone. Wel... Op dat vlak blijven wij met deze plaat toch wat op onze honger zitten. Meer dan de helft van de tracks valt eerder onder de noemer R&B dan rap. En dat is écht jammer. We hebben Drake al eerder horen zingen maar in rappen is ie toch wel beter! Bij de eerste luisterbeurten klinkt hij misschien zeer steriel, wat droog en iets te berekend maar na een paar luisterbeurten raak je steeds meer onder de indruk van zijn meticuleuze flow, slimme metaforen en grappige inside jokes . De tracks waarin Drake rapt zijn dus letterlijk fire: de song Up All Night met labelvriendin en bloedhete barbie-look-a-like Nicki Minaj is onverwoestbaar, single Over wordt aangevuurd door onvermoeibare blazers en de geschifte drums van Miss Me kronen het nummer tot het absolute hoogtepunt van de cd. 

Boi-1-da

Zowel Over, Up All Night als Miss Me zijn geproduced door de nog relatief onbekende Boi-1-da (hij nam ook Eminem's laatste single Not Afraid voor zijn rekening) met de steun van producer 40. Dat hij voor de beste beats zorgt op Thank Me Later is wat vreemd, zeker als je ziet dat ook Kanye West, Swizz Beatz én Timbaland tracks producen! De track van Swizz Beatz is irriterend en die van Timbaland is zo onopvallend, saai en kleurloos dat je verwacht de naam van Herman Van Rompuy tegen te komen in de credits. Op Jay-Z's Blueprint 3 stelden de superproducers ook al teleur, met uitzondering van Kanye West, die ook hier zijn eer hoog houdt. Meer zelfs, de man verrast met het mooie Show Me A Good Time en vooral met Find Your Love, waarin hij de reggaeton(!) tour opgaat.

Schizofreen

Find Your Love is duidelijk de beste R&B track op de plaat, de rest verzuipt wat tussen al het rapgeweld dat Drake aan de dag legt. De producties van de poppy liedjes zijn ook te stereotiep met de vele synths en kunnen niet altijd overtuigen. Aangename uitzondering is Karaoke, dat wel héél sterk lijkt op Stillness Is The Move van Dirty Projectors. 
We kunnen ons echter moeilijk voor stellen dat mensen die wild zijn van de rappende Drake hem even graag horen zingen en vice versa. De cd valt dus tussen twee stoelen en voelt bij tijden schizofreen aan. 

Genie of hype

Genie of opgeblazen hype? Wel, Drake is een duidelijke aanwinst voor het aan bloedarmoede lijdende hiphopwereldje. Toch mag hij wat zorgvuldiger zijn beats kiezen. Hij verdient beter materiaal om over te rappen dan sommige middelmatige tracks. Een reus is hij bijlange nog niet en zijn veelzijdigheid is zowel een vloek als een zegen maar talent heeft hij met hopen.