De Sandra Bullock Show

"Gebaseerd op een waargebeurd verhaal", lezen we op de doos van de dvd van The Blind Side. Het is bedoeld om de interesse aan te wakkeren maar als we dit over een film lezen gaan onze tenen bij voorbaat al krullen en verwachten we meteen het ergste, ook al hebben we het hier over een Oscar-winnende film. 

Katholiek en blank

Michael Oher is een achtergestelde zwarte jongeman die al heel wat pleeggezinnen versleten heeft. Via via geraakt hij binnen op een witte Christelijke school in Memphis en hij is er meteen de vreemde eend in de bijt. Zijn pad kruist echter toevallig met dat van een rijke blanke vrouw, Leigh Anne Tuohy, die prompt beslist om Michael aka Big Mike in huis te halen en hem te kleden en te voeden. Wat volgt is een sportdrama van dertien in een dozijn dat te voorspelbaar is voor woorden en waar de meligheid van afdruipt.

Nagenoeg alle clichés omtrent blank en zwart passeren de revue. Zo worden de achterbuurten waar Michael vandaan komt bevolkt door stoute zwarten die drugs roken, geweren dragen, een hiphoptaaltje praten en seksistische opmerkingen maken over het achterwerk van mevrouw Bullock. De blanken in dit verhaal zijn nagenoeg allemaal braven christenen maar af en toe hebben ze toch een gewetenscrisis: zijn we slecht omdat we ons afvragen of Michael spullen uit ons huis zal stelen? En als Leigh Anne met haar rijke blanke vriendinnen gaat eten legt ze hen uit dat het "niet wij zijn die Michael's leven veranderen, het is hij die ons leven verandert!"

Michael is natuurlijk de uitzondering op de regel waarmee regisseur en scenarist John Lee Hancock al zijn andere stereotiepe karakteriseringen mee lijkt te willen goedpraten. Hij is een brave jongen die letterlijk nog geen vlieg kwaad zou doen, behalve natuurlijk als hem of zijn geliefden eerst kwaad wordt aangedaan want zo komen we te weten dat hij 98% scoort op "beschermingsinstinct", al vragen we ons af hoe je zoiets moet meten.

Slordig

Door zijn lichaamsbouw blijkt Michael ook de perfecte kandidaat om voetbal te spelen. In nagenoeg alle goede sportdrama's (Friday Night Lights, de film én de serie, Remember The Titans) is ons favoriete onderdeel dat waarin de held, natuurlijk altijd de underdog, getraind wordt, waarin hij opstaat en leert hoe hij de beste in zijn vak wordt. Helaas wordt hier totaal niet getoond hoe Michael de goeie voetbalspeler wordt die hij is. Na wat oefeningen met zijn kleine adoptiefbroertje blijkt hij het spel opeens in zijn genen te hebben en dat is dat.

Naast melig en overgoten van pathetiek is The Blind Side ook een slordige film. Veel verhaallijnen worden niet of onvoldoende uitgewerkt. Zo komt Michael opeens zijn echte broer tegen in een restaurant maar meer dan een "Dat was mijn broer" komen we er niet over te weten en verder speelt die figuur geen enkele rol in het verhaal. Ook met de gevoelens van de dochter van Leigh Anne over de komst van Michael kon Hancock veel meer aanvangen.
Om het allemaal nog wat erger te maken zijn de acteerprestaties van Quinton Aaron (Michael Oher) en countryzanger Tim McGraw (man van Leigh Anne) te zwak voor woorden. De eerste loopt constant met een geslagen hond gezicht rond en werkt danig op de zenuwen. Enig lichtpuntje is dus Sandra Bullock, die tevens een Oscar voor haar rol kreeg. Echt schitteren doet ze nochtans niet, maar ze kan wel overtuigen, ondanks dat blonde kapsel, met haar zuiders accent en ze zet Leigh Anne perfect neer, zonder overacting.

The Blind Side had een goede film kunnen zijn, helaas maken de makers op nagenoeg elk vlak de foute keuze en in plaats van voor een sterk emotioneel sportdrama te gaan (zoals pakweg het briljante Million Dollar Baby) gaan ze voor een melodramatisch onding met een zoutloze regie en suf camerawerk dat zelfs het etiket "tv-film" onwaardig is.

Terecht bij ons niet in de cinema gekomen.