In Blauwe Pillen beschrijft de Zwitsere auteur Frederik Peeters hoe hij Cati ontmoet, verliefd wordt op haar en een relatie begint. Maar Cati is HIV-postief. Het boek werd door striplezers opgemerkt en gretig gelezen. Dat de roman ondertussen al aan zijn tiende druk toe is, wijst erop dat hij zeker het lezen waard is.   

Leven met HIV

Blauwe Pillen is een biografische beeldroman: alles wat in het boek getekend wordt, is ook echt gebeurd. De keuze voor zwart-wittekeningen stoort niet. Het heeft zelfs iets mysterieus door het gebruik van schaduweneffecten.

Het boek is chronologisch opgebouwd. Enkel het eerste hoofdstuk vormt een uitzondering: het hoort eigenlijk midden in het verhaal thuis. Het zorgt ervoor dat je als lezer meteen in het verhaal wordt meegezogen. Elk hoofdstuk wordt gescheiden door een grote tekening die iets te maken heeft met het hoofdstuk dat volgt.

Frederik beschrijft in zijn boek een belangrijk deel uit zijn leven. Toen hij als 19-jarige jongen Cati ontmoette, viel hij meteen voor haar losbollig karakter en haar goede looks. Enkele jaren later ziet hij haar terug. Cati is ondertussen gescheiden en ze heeft een kind. Maar wat ze ook heeft, is een geheim. De twee groeien steeds meer naar elkaar toe, zodat ze zich uiteindelijk veilig genoeg voelt om het geheim te vertellen: "Ik heb HIV, Fred". Dat dit een grote impact heeft op Frederiks leven is duidelijk. Dat merk je ook wanneer hij getuige is van de behandelingen van Cati's zoontje, Wolfje. Hij zal zijn hele leven lang aan de blauwe pillen zitten. HIV verandert een mens. Ook als je het zelf niet hebt. 

Gedachten

Het is duidelijk dat de schrijver dagelijks bezig is geweest met het schrijven van zijn roman. De gedachten die hij heeft, zijn echt. Af en toe tekent hij wat er zich in zijn hoofd afspeelt. Dan zitten we opeens, samen met de auteur, op een mammoet levensvragen te beantwoorden of staat er een neushoorn op de stoep.

Blauwe Pillen is zeker een aanrader, omdat de auteur er op een meesterlijke manier in slaagt een zwaar onderwerp licht te presenteren. Hij beoordeelt niet, maar toont enkel feiten. Bovendien ligt de betrokkenheid veel hoger, doordat je je er als lezer te volle van bewust bent dat het om non-fictie gaat. Door de prenten leest de roman bovendien als een trein en na afloop zet hij je aan het denken. Het is een boek waarin de gevoelens echt zijn, met veel herkenningsmogelijkheden.