Alvart baart mooi satanskind

Maatschappelijk werkster Emily Jenkins (Renée Zellweger) verdrinkt in het werk, maar haar baas vindt dat er toch nog wel één zaak bij kan: Case 39. Deze zaak betreft een zekere Lillith Sullivan, een weesmeisje dat opgroeit in een onstabiel gezin met ouders die niet bepaald het beste voor hebben met hun kleine meid. Wanneer ze op een dag besluiten om Lillith op te sluiten in de oven komt Emily nog net op tijd tussen beide en redt ze Lillith van een gewisse dood. Emily wil niet wachten tot dit arme meisje in een weeshuis wordt geplaatst en besluit daarom Lillith zelf in huis te nemen. Dit loopt allemaal goed tot verschillende mensen in Emily's omgeving plots op gruwelijke wijze sterven.

Balancerend tussen thriller en horror

Uiteraard kan je al snel raden dat de kleine Lillith hier voor iets tussen zit, maar toch weet regisseur Christian Alvart er nog aardig de spanning in te houden. Hij balanceert voortdurend op de rand van thriller en horror waardoor de kijker meerdere malen op het puntje van zijn stoel zit. Bovendien zorgt hij in bepaalde scènes voor echte kippenvelmomenten die we nog zelden zien in Amerikaanse horrorfilms. Qua scenario verschilt deze film niet zozeer van zijn soortgenoten, maar Alvart weet hier toch een visuele meerwaarde aan te geven en toont met deze film dat hij binnen het genre zijn mannetje kan staan.

De reden waarom deze film desondanks geen topper is geworden ligt grotendeels aan de vertolking van Renée Zellweger die alles behalve geloofwaardig overkomt als de goedhartige welzijnswerkster. Bovendien is het zeer moeilijk niet afgeleid te raken door haar opgezwollen botox-gezicht waarmee ze moeiteloos met Nicole Kidman kan concurreren.

Laten we zodoende besluiten dat deze grote naam eerder op de affiche werd gezet om sponsors te lokken dan om haar prestatie.