De masochistische samenleving van Neo-Sparta

Opnieuw en opnieuw en opnieuw is niet de oorspronkelijke titel van het boek. Vandecasteele wilde zijn schrijfsel eerst De slag om Neo-Sparta noemen, maar dat zag de uitgever niet zo goed zitten. Neo-Sparta is een grauwe, grijze grootstad gefundeerd op agressie en geweld. Wie de Griekse mythes over Sparta kent, zit al een beetje in de goede richting. Voor zijn verhaal heeft Vandecasteele één bepaalde mythe helemaal uitgekleed en rond de kerngedachte het hele boek geweven.

Moderne mythe

Achilles en de amazonekoningin Penthesilea. Die mythe vormde de basis voor zijn boek. Alleen heet Achilles nu Alex en de koningin wordt Penny genoemd. Hij een grote meneer in het politiekorps, zij de rebellenleidster van opstandige hoeren en andere individuen op de rand van de maatschappij. Ze worden verliefd op elkaar, zijn een tijdje minnaars, maar dan loopt het fout. Ze ontketenen eigenhandig een burgeroorlog in Neo-Sparta en vechten hun onderlinge kat-en-muisspelletje uit op de enkele vierkante meters van een hotelkamer. Wanneer Penny hem voorgoed achter zich laat, maakt zijn gepassioneerde liefde- en haatrelatie plaats voor obsessie. Een allesverorberende obsessie die Alex dieper en dieper de afgrond in stort.

Opnieuw en opnieuw en opnieuw is het tragische verhaal van de held die zijn hele bestaan ophangt aan zijn strijd tegen zijn tegenpool. Wanneer deze er genoeg van heeft en het hazenpad kiest, valt zijn hele wereld in elkaar. Alles waarvoor hij leefde wordt nu in één ruk in vraag gesteld. Het strijdtoneel is Neo-Sparta. Een grootstad in de toekomst. Dat Vandecasteele zich hiervoor voor een groot deel op zijn eigen grootstad Brussel heeft gebaseerd is vrij duidelijk. Hij schreef dit boek ook voor het venster in een Brusselse McDonaldsvestiging.

Hard en somber

Vandecasteele schetst een heel somber en agressief beeld van de toekomststad. Naar eigen zeggen is dat beeld niet voorspellend of moraliserend bedoeld. Dit is niet zijn Brussel binnen 50 jaar. Die sluier die over de stad hangt is ook over de hele stijl van het boek gedrapeerd. Vandecasteele kiest voor de harde, rauwe, gewelddadige aanpak. Veel scenes uit het verhaal zijn dan ook overgoten met zinloze agressie en een muffe geur van seks. Iets wat tot nu toe de stijl van de schrijver wat typeert. Het boek is sterk geschreven en leest erg vlot.

Vandecasteele heeft soms het talent om je bijna fysiek ongemakkelijk te doen voelen en dat terwijl je koste van het kost wil blijven doorlezen. De donkere, vaak cynische humor bevat de nodige wijsheid om toch duidelijk de ironie te kunnen zien. Dit soort van intelligente humor is ook een beetje wat hij op het comedypodium probeert te brengen.

Kwaliteitslabel

Wie is Joost Vandecasteele nu eigenlijk? De theatermaker, comedyman en schrijver noemt zichzelf geen homo universalis. Hij probeert in alles wat hij doet dezelfde boodschap en energie te steken wat allemaal tot één groot doel moet leiden. Hij ziet al zijn artistieke uitlaatkleppen als één groot geheel.

Vast staat dat Joost Vandecasteele een zeer boeiende figuur is. De relatief depressieve en donkere manier waarop hij zijn ding doet, is zonder twijfel een keursmerk aan het worden. En dat is wat hij wil bereiken: dat de naam Joost Vandecasteele een soort van kwaliteitslabel wordt. Of het nu comedy is of een roman. Telkens opnieuw en opnieuw en opnieuw.

> Interview Joost Vandecasteele