Handgetekende magie van Sylvain Chomet

Wanneer de gordijnen van het toneel – in de openingsscène dan – opengaan, neemt hij je aandacht in een wurggreep vast. De poëtische muziek, pasteltinten en typisch Franse beeldtaal maken dat je je in een klap in het Parijs van de jaren stilletjes waant, waar hoofdpersonage Tatischeff het met zijn ouderwetse goocheltruucs  moet opnemen tegen nieuwe uitvindingen als de televisie, de jukebox en de rock-‘n-roll. Moe van de half lege zalen en jennende kinderen die de truucs reeds kennen, steekt hij de Noordzee over om in kleine Schotse dorpjes zijn kunsten te laten zien.

Per boot, per auto en met de trein reist hij in zijn onberispelijke pak verder, tot hij in een pittoresk kustdorpje een jonge deerne leert kennen. Vol verwondering volgen wij hen op hun reis en zien we hun relatie openbloeien tot een weemoedig dochter-zoekt-vader verhaal. De eenhoud van dit bijna woordeloos vertelde verhaal vervult je met een vreemde mengeling van gelukzalige ontroering en tristesse. Want blijkbaar loopt ook het leven van deze sprookjesfiguren niet over een leien dakje: terwijl het naïeve meisje Alice stellig blijft geloven dat haar dure cadeautjes zomaar tevoorschijn worden getoverd, moet de oude goochelaar in een steeds modernere samenleving de eindjes aan elkaar knopen.

Ongeziene klassebak

Het scenario voor L’illusioniste was geschreven door de échte Jacques Tati, de droefgeestige komiek van de cinéma français, en opgedragen aan zijn oudste dochter Helga, met wie hij amper een band had. Na bijna een halve eeuw besloot zijn laatste levende dochter Sofie dat Chomet waarschijnlijk wel de enige regisseur op de wereld zou zijn die de geest van Tati perfect zou kunnen vatten. En gelijk had ze: de animatiefilm is er een van ongekende klasse. Vergeet je geliefde VHS-cassette van Bambi of de release van Toy Story 3, de handgetekende schilderijachtige beelden van L’illusioniste zijn onevenaarbaar.