De tweeling Jezus en Christus

In De Goede Man Jezus en de Schurk Christus pretendeert Philip Pullman geenszins de historische waarheid te vertellen. Hij toont ons veeleer hoe een waarheid legende kan worden: "… zijn jeugd kon doorspekt raken met aardige, wonderbaarlijke verhaaltjes over jongensachtig kattenkwaad waar een magie van uitging die kon worden opgevat als een voorteken van toekomstige grotere wonderen. Dan waren er ook ingrepen mogelijk die in narratief opzicht verstrekkender gevolgen hadden."

Door Christus als de tweelingbroer van Jezus voor te stellen, heeft Pullman een slinks wapen in handen waarmee hij enkele onwaarschijnlijkheden in de Bijbel weet uit te klaren. In dit levensverhaal van Jezus en zijn broer Christus zijn veel passages herkenbaar, maar ze krijgen een realistischer, geloofwaardiger karakter. De Jezus die we te zien krijgen, is een mens, geen bovennatuurlijke wonderdoener. Christus kijkt van op een afstand toe en noteert.

Menselijke zoon van God

Door het menselijke karakter van Jezus is het verhaal vlot leesbaar. De anekdotische vertelling is vaak luchtig en speels, maar soms verliest Pullman zich in Bijbelse waarheden en verslikken we ons in het teveel aan moraal. Het idee om Christus als tweelingbroer van Jezus voor te stellen, maakt het verhaal echter verfrissend en origineel. Het geeft het boek meerdere bodems.

Meer dan vernieuwend is het boek gewaagd, controversieel. Pullman trekt enkele Bijbelse waarheden in twijfel, of stelt ze in elk geval zo voor dat ze betwijfeld zullen worden. We kunnen ons goed voorstellen dat niet elke gelovige daarmee gediend is. Voor antidogmatici is dit echter een zoet broodje. Of je dit verhaal nu kan verzoenen met je geloofsovertuiging of niet, het is in elk geval interessante lectuur.