Antioorlogsfilm vol hartpijn

Brothers is een remake van de Deense film Brodre (2004). De twee broers uit de titel zijn Sam (Tobey Maguire) en Tommy (Jake Gyllenhaal). Sam is de familyguy, hij heeft een knappe vrouw, Grace (Natalie Portman) en twee dochtertjes. Hij is gedreven en letterlijk en figuurlijk een vechter. Tommy is de rebel en moddert maar wat aan. De vader ziet Tommy als een mislukkeling die wat meer het voorbeeld van Sam zou moeten volgen maar ondanks het grote verschil zien ze elkaar graag.

Dan gaat Sam als kapitein naar Afghanistan en krijgt Grace het bericht dat hij gecrasht is. In zijn poging om Grace op te fleuren en zelf troost te vinden groeien Tommy en Grace en de meisjes meer en meer naar elkaar toe. Maar Sam is niet dood. Dat is minder een verrassing voor de kijker dan voor Grace, die eens ze het nieuws verneemt hoopvol terug naar af wil gaan. Enter Sam, exit Tommy. Maar Sam komt gebroken uit de oorlog en kan zijn weg niet vinden.

Contrast

Jim Sheridan levert met deze film een degelijk meeslepend verhaal af. De stijl is sober en realistisch. De film laat het harde contrast zien tussen het familieleven in een besneeuwd Amerika en de beproevingen die Sam in de woestijn moet doorstaan. Jim Sheridan doet hier geen enkele moeite om Sam sympathiek voor te stellen. Hij is egoïstisch, hard, onverbiddelijk en niet echt goed gezelschap voor die andere onfortuinlijke soldaat. Hij blijft met trots zijn land verdedigen. Als kijker sympathiseer je met Tommy, de verloren zoon die met het wegvallen van zijn broer, wat meer aandacht krijgt.

Bij momenten is de film iets te sentimenteel. Dit komt vooral door de aandacht die op de relaties gelegd wordt: Grace en Sam, Grace en Tommy, Tommy en Sam, Tommy en zijn vader, Tommy en de kinderen, Sam en zijn dochters. Die relaties en de veranderingen die ze ondergaan zijn natuurlijk wel essentieel voor de film. Ironisch genoeg zou de relatie van de twee broers iets meer kunnen uitgewerkt worden. In het begin en einde van de film levert die wel wat spanning op maar daartussen is het vooral hun relatie met Grace die centraal staat.

Sterke acteerprestaties

Het meest aangrijpende is niet het liefdesverhaal maar het oorlogsverhaal. Daar zit Tobey Maguire voor iets tussen die een enorm straffe vertolking neerzet. Van sympathieke huisvader over meedogenloze kapitein tot gekwelde ziel. Hij slaagt erin om de kijker afwisselend aan te trekken en af te stoten. Vooral zijn transformatie na zijn terugkeer is straf. Je kan de opgekropte frustraties van zijn gezicht en houding aflezen. Deze film laat zien wat oorlog met een individu kan aanrichten, of hoe Sam het zegt: "I'm drowning Tommy", wanneer hij zijn houvast verliest en zich tot zijn broer richt.

Het verhaal is goed maar weinig origineel, het zijn vooral de acteerprestaties en niet alleen van Maguire, die deze film naar een hoger niveau tillen. Soms kan er al eens op ongepaste momenten gelachen worden. Let maar eens op de leider van de Afghaanse bende die Sam aanspreekt vanuit een geïmproviseerde ligstoel.