De Oversteek is vlotte SF

De Oversteek begint met het verhaal van een naïef meisje dat zwanger raakt en in de prostitutie eindigt, om over te schakelen naar een expeditie in een exotische jungle, naar een gebroken FBI-agent, een louche militair experiment, een klooster, enz. Om uiteindelijk te eindigen in een Apocalyps en de naweeën hiervan.

Vette kluif

Met zijn 994 bladzijden hebben we aan De Oversteek een vette kluif. Hier tegenover staat dat Justin Cronin een heel vlotte schrijfstijl heeft die het geen uitdaging maakt om een 100-tal bladzijden per dag te lezen, en dit in een periode tijdens dewelke we amper tijd hebben om boeken te lezen. Het is evenwel bijna onmogelijk om De Oversteek neer te leggen, zodat je ons al lezend kon aantreffen op diverse openbare vervoersmiddelen en in verscheidene wachtzalen.

Hoewel het begin, met zijn meerdere gezichtspunten en verschillende verhalen door elkaar, wat verwarrend kan werken, worden we toch direct meegesleept in de voelbare dreiging van naderend onheil. Nadat de hel is losgebarsten, en na een sprong van honderd jaar, komt er rust in de chaos en blijft het verhaal wat meer gesitueerd op één locatie. Gezien dit alles al plaats vindt rond bladzijde 300, vrezen we kortstondig dat het boek nu saai zal worden, doch niets is minder waar. We vrezen een reisverhaal waarin overlevenden op zoek gaan naar ‘een oplossing’ – een genre waarvan we geen fan zijn – en weer worden we aangenaam verrast.

Anti-Twilight

Toegegeven, De Oversteek is geen hoogstaande literatuur en we betrappen onszelf erop soms probleemloos overdreven descriptieve passages over te slaan. Een paar honderd bladzijden minder had dus wel gemogen. Dit neemt echter niet weg dat Justin Cronin boeiende apocalyptische sciencefiction heeft geschreven, boordevol militaire complotten, vreemde vampierachtige wezens – geen paniek, deze vampiers zijn the anti-Twilight – en bovenal zeer menselijke emoties zoals haat, jaloezie, eenzaamheid en moed op een meeslepende manier heeft getekend.

Enige minpunten zijn het pseudoreligieuze sfeertje en de teleurstellende ontdekking dat er, niet één maar twee, sequels volgen. En dit laatste vinden we na bijna 1000 bladzijden toch een beetje te veel van het goede.