Balanceren op de grens van het pathetische

Bastien Vives geldt als één van de grote beloftes van de Franse strip. Met zijn debuut De smaak van chloor won hij de eerste prijs op het stripfestival  van Angoulême. In mijn ogen toont nogmaals de genialiteit en talent van deze Fransman. De strip is eenvoudig en toch complex. Het hoofdpersonage is een tienermeisje dat worstelt met haar onzekerheid. Met weinig woorden probeert ze een prille verliefdheid plaats te geven. Niet echt een origineel uitgangspunt maar de auteur weet een extra dimensie aan het verhaal te geven.Dat is volledig opgetekend in kleurpotlood en wordt verteld door de ogen van het hoofdpersonage zelf. Haar ogen zijn gericht naar de lezers  waardoor het gevoel ontstaat dat ze tegen jou spreekt.

Intiem contact met de lezer

Het tienermeisje heeft geen naam in de strip wat de anonimiteit van het karakter vergroot. We krijgen haar grote liefde niet te zien  waardoor de lezers zich onmiddellijk verbonden voelen met het hoofdpersonage. En dat wil Vives ook bereiken: een ‘intiem’ contact met de lezer aangaan. Een intiem contact dat wordt versterkt door een ingetogen kleurgebruik en een sobere stijl. Met precisie zijn de gelaatsuitdrukkingen getekend en elke handeling van het hoofdpersonage wordt gedetailleerd voorgesteld.

Zorgvuldig gekozen woorden geven vorm aan de treurnis waarmee het meisje kampt. Gelukkig overschrijdt het verhaal net niet de grens van het pathetische  zodat je als lezer alleen maar het talent van Bastien Vives kan bewonderen. Klasse!