Liefde met een lach

De Franse striptekenaar Pascal Rabaté gooide na zijn magnum epos Ibicus het roer volledig om en stortte zich met volle overgave op een ander soort verhalen en dat met een compleet andere tekenstijl. Geen groot universele-conditie-van-de-mensheid-verhaal dus deze keer, maar iets dat kan omschreven worden als een frisse blik op het normale leven met voldoende rare en onverwachte kantjes om leuk en verrassend uit de hoek te komen. Denk konijnenpantoffels en dat soort zaken.

Depressieve grapjas

Patrick is de eigenaar van de winkel Le petit rien tout neuf avec un ventre jaune, waar hij plastieken stront, schorten met tieten, aparte badspeeltjes en ander fop- en feestmateriaal verkoopt. In tegenstelling tot wat zijn beroep doet vermoeden, is Patrick echter niet het toonbeeld van de opgewekte grapjas. Sinds zijn vrouw hem heeft verlaten, is hij immers een vat vol depressiviteit en hoogst ongenietbaar voor de mensen uit zijn onmiddellijke omgeving. Maar dan leert hij de acrobate Clarisse kennen en zijn wereld fleurt helemaal op. Maar net als elke circusartiest leidt ook Clarisse een zwervend bestaan en na enige tijd vertrekt ze dan ook weer uit de stad, wat Patrick helemaal de afgrond in sleurt.

Slordig getekend

Pascal Rabaté werkt verder in de stijl van zijn Maria van Plastic, zowel op vlak van illustraties als op vlak van verhaallijn. De Feestwinkel ziet er hier en daar uit alsof Rabaté met moeite beter kan tekenen dan de gemiddelde tienjarige. Ook de inkleuring komt nogal vlak over. Amper talent? Met Ibicus bewees deze striptekenaar nochtans dat hij wel degelijk met het potlood overweg kan.

Maar wie naast de slordige lijntjes en de kinderlijke belettering kijkt, weet dat Rabaté met zijn nieuwste boreling een eenvoudig verhaal met veel finesse weet neer te zetten. Met enkele grappige wendingen, treffende dialogen en de rake typering van Patrick wordt De Feestwinkel meer dan een doorsnee liefdesrelaas. Rabaté toont zich een ware grootmeester in het vertellen van het dagdagelijkse leven, maar een betere visuele afwerking zou zijn verhalen enkel maar goed doen.