Tussen droom en werkelijkheid in de Argentijnse pampas

In Pampa brengen Carlos Nine en Jorge Zentner ons terug naar het Argentinië van 1860. Wij hebben geen weet van enige Hollywoodfilms die zich tegen dit historisch decor afspelen, maar Pampa bewijst alvast dat er meer dan genoeg verhaalstof te vergaren valt: vurige gaucho’s, bruut geweld en passionele liefde.Bovendien worden deze elementen, naar goede Latijns-Amerikaanse traditie, in een hoogst surrealistisch verhaal gegoten, waarbij de lijn tussen droom en werkelijkheid soms wel héél vaag wordt.

Het verhaal begint met Francisco Parra, een brutale gaucho die tijdens een strafexpeditie van het Argentijnse leger een Indiaanse nederzetting vernietigt en een jonge Indiaanse verkracht. De vrouw vervloekt Parra en zijn nageslacht. Pas wanneer zijn beide zonen op dezelfde vrouw verliefd worden, worden de noodlottige gevolgen van deze vloek helemaal duidelijk.

Mythische droomwereld

Wat op zich dus een klassiek verhaal lijkt, wordt alles behalve conventioneel verhaald. Soms kan je geen touw vastknopen aan het verhaal en wordt er duchtig heen en weer geslingerd tussen snelle actie en droomerige, poëtische beelden en neemt zo haast mytische proporties aan. Deze sfeer wordt grafisch ook nog eens versterkt door de sterk kunstzinnige stijl van Carlos Nine. Zijn harde potloodtekeningen en donkere kleurenpalet zorgen voor een zeer levendige, maar toch afstandelijke stijl. Bovendien bevatten zijn tekeningen een zekere wazigheid die de vage realiteit van de droomwereld tot leven weet te roepen.

Zo is Pampa geen traditioneel of evident boek, maar eentje dat je moet ondergaan. Een alternatieve werkelijkheid die je moet accepteren, waarin je jezelf moet laten onderdompelen voor je écht van het boek kan genieten.
Net daarom is dit misschien een minder toegankelijk boek geworden – maar laat u daar vooral niet door afschrikken.