Een zucht en ’t is voorbij. In amper vier nummertjes ontvouwt Amatorski zijn delicate schoonheid, en laat ons verweesd achter, hunkerend naar meer. Deze groep is volstrekt uniek binnen ons Belgische muzieklandschap. Deze band slaagt er namelijk in een volstrekt eigenzinnig geluid neer te zetten, zonder het doorslagje te zijn van een of andere buitenlandse groep. Gemakshalve wordt deze band al eens in hetzelfde vakje als Sigur Ros geschoven - melancholische fluister-Duystermuziek, weet u wel. Maar waar die Ijslandse band eerder wortels heeft in de post-rock, gaan de Belgen het zoeken bij muziek uit de jaren 50.

Ideale wereld

Luister maar naar die hartverscheurend mooie ballad Come Home, een klassiek duet (met Bram Vanparys), met heerlijk walsende piano; dito viooltjes en een weemoedig wegzoemend mannenkoortje. Het klinkt herkenbaar, haast vertrouwd – maar tegelijkertijd volstrekt nieuw – daar zit die unieke zangstem ongetwijfeld voor iets tussen. Ook Same Stars We Shared lijkt weggelopen uit een wonderlijke maar onbekende wereld. Een nummer dat Inne Eysermans ons voor het slapengaan altijd eens in de oren mag komen fluisteren. De twee andere nummertjes kruipen langzaam maar zeker onder ons vel en tonen een andere, zelfs nog meer ingetogen kant van de band. Iets kaler, van alle ballast ontdaan – zo lijkt het dat we hier pas hét echte gezicht van Amatorski te zien krijgen.

Ook qua ontwerp is deze ep trouwens een prachtig hebbeding: zo verschuilt de hoes nog vier kunstwerkjes (één voor elk nummer) én een persoonlijk online presentje voor iedere koper. Amatorski is een serieuze aanwinst voor de Belgische muziek, al laat hun debuutalbum volgens de groep nog even op zich wachten. We gunnen hen alle tijd, en koesteren intussen dit ep’tje. Met vier nummers hebben ze ons al genoeg gegeven om verliefd op te worden.