Een gezellig, goed gevuld hondenleven

Lasse Hallström had voor deze jeugdklassieker uit 1985 al een paar Zweedse films op zijn palmares staan en tegenwoordig staat hij bekend voor zijn internationale successen zoals What’s Eating Gilbert Grape en Chocolat. Om maar te zeggen hoe veelzijdig hij is: hij maakte zelfs een ABBA-film.

Groeipijnen

In My Life As a Dog volgen we het verhaal van de jonge Ingemar die samen met zijn broer en zieke moeder leeft. Na talloze ruzies met zijn grote broer, beslist de dokter dat het beter is voor de gezondheid van hun moeder als ze even verhuizen. Ingemar komt terecht bij zijn oom Gunnar die hij tot dan amper heeft gezien. Gunnar woont in een gezellig, bedrijvig dorpje, waar Ingemar al snel de sympathie wint van enkele "vreemde" figuren. Zo is er een buurman die dag in dag uit zijn dak herstelt en een onderbuur die Ingemar vraagt om stiekem in een boekje over corrigerend ondergoed te lezen (jaren 60…). Noem maar op. Deze kleine, leuke verhaallijnen houden het verhaal ongelooflijk fris en vooral ook grappig. Terwijl Ingemar met zijn eigen demonen rond zijn zieke moeder worstelt, probeert hij ook een goeie vriendin te helpen. Saga is eigenlijk een halve jongen en zit mee in het plaatselijke voetbalteam. Nu ze groter wordt, vindt ze het helemaal niet fijn dat ze borstjes krijgt. Ze vreest dat ze uit het voetbalteam gezet zal worden en daarom moet Ingemar haar helpen haar borstjes te verbergen.

Met andere woorden, deze film zit echt boordevol kleine terugkerende verhalen. De rooie draad is Ingemar die achtervolgd wordt door het verdriet om zijn zieke moeder en die probeert een nieuw leven in het gekke dorpje op te bouwen. De film dateert al van 1985, wat toch al even geleden is, zeker op filmisch vlak. Toch blijft hij nu nog steeds overeind staan als een uitstekende jeugdfilm, waar mensen van alle leeftijden van kunnen meegenieten. Filmisch brengt hij niet zo heel veel speciaals; het is allemaal maar gewoontjes in beeld gezet, maar het stoort ook op geen enkel moment. Het is vooral de manier waarop de verhalen in elkaar klikken en Hallström ervoor zorgt dat de prent niet overladen raakt, die het verhaal sterk maakt. De acteerprestaties van de jonge kinderen zijn ook verbluffend geloofwaardig en sterk. De film geeft een boeiende benadering van hoe kleine kinderen groot worden en daar mee om proberen te gaan. En dan is er natuurlijk nog een speciale vermelding nodig voor het hele leuke deuntje dat op regelmatige tijdstippen terugkomt en waar je instant vrolijk van wordt, of direct geërgerd (voor de iets zuurdere mensen onder ons).

We hebben deze film al enkele keren gezien in onze nog jongere jaren, af en toe weet Nederland 3 die namelijk nog eens te programmeren. Nu bij het terugzien, weten we weer perfect waarom die ons altijd is bijgebleven. Het is een jeugdfilm zonder special effects of kinderen die plots undercover agenten blijken te zijn met superkrachten. Nee, het is een mooie, simpele, eerlijke, prachtige jeugdfilm zoals er niet veel meer gemaakt worden en dat smaakt!