Io sono l’amore
Luca Guadagnino
Io sono l’amore (“ik ben liefde”) is een onverwacht ontroerend familiedrama waarin liefde en passie centraal staan, zonder in clichés te vervallen – geen zangers die O sole mio kwelen in een Venetiaanse gondel dus.
De Recchi’s zijn een bourgeoisiefamilie die zijn rijkdom haalt uit een textielfabriek waarvan opa Recchi al zijn halve leven de baas is. Op één van de familiefeestjes kondigt deze pater familias aan dat het tijd wordt de leiding over te dragen aan zijn zoon Tancredi en – onverwacht – aan zijn kleinzoon Edoardo. Dit zorgt al direct voor spanningen in de familie. Tancredi wil moderniseren, Edoardo wil het familiale aspect van het bedrijf niet verraden. Ondertussen heeft Tancredi’s vrouw Emma te lijden onder haar eigen spanningen: het lege nestsyndroom en een wat uitgebluste relatie met haar echtgenoot. Alles verandert echter wanneer ze een vriend van zoonlief ontmoet, Antonio, die een talentvolle kok is. De liefde gaat door de maag en er ontstaat een bizarre maar passievolle romance.
Ontluikende liefde
De eerste twintig minuten spreekt deze film niet echt aan. Italiaanse families zijn groot en dat geeft je een ongemakkelijk en verward gevoel, alsof je net door een nieuwe schoonfamilie wordt binnengehaald. Je komt ook moeilijk in het verhaal aangezien je totaal geen idee hebt waar de film naartoe wil. Vanaf het moment dat de liefde tussen Emma en Antonio opbloeit, bloeit ook onze liefde voor deze film onverwacht op. Meteen word je meegesleurd door de verschillende soorten passies: de vreemde passie tussen het nieuwe liedeskoppel, de traagstromende maar standvastige liefde tussen Emma en Tancredi, de passie van Edoardo voor het familiebedrijf, Antonio’s en Emma’s culinaire passie en de passie waarmee dochter Betta haar geaardheid ontdekt. Wanneer al deze passies samenkomen, kan het niet anders dan uitdraaien op een drama, iets wat donkere kant van de liefde onderstreept.
Io sono l’amore is een onverwachte meevaller, een film over het leven en welke vreemde wendingen het lot voor ons in petto heeft. Een film die ons duidelijk maakt dat we ieder mooi moment moeten koesteren. Emma wordt gespeeld door een uitmuntende Tilda Swinton (o.a. bekend van Vanilla Sky, Michael Clayton en The Chronicles of Narnia), die acteert met de koele charme van een Russische gravin. Ook de minder bekende, Italiaanse acteurs verdienen een pluim. De fotografie zit bijzonder goed in elkaar, wat ook wel nodig is aangezien er weinig wordt gesproken in deze film. De ideale film om even te ontsnappen aan deze hete zomer.
29 september 2010
