In de ruimte kan niemand je horen geeuwen

We schrijven 2025. De ontdekking van een nieuwe energiebron op de maan heeft de economische en politieke machtsverhoudingen op aarde grondig gewijzigd. Die ommezwaai is grotendeels te danken aan één man: Julian Orley, visionair en uitvinder extraordinaire, die zijn ruimtelift ter beschikking stelde van de VS en hun zo het monopolie op de toekomst in de schoot wierp. Diezelfde Orley heeft nu een select groepje van de allerrijkste aardbewoners uitgenodigd voor een maanreisje, inclusief een verblijf in zijn prestigieuze maanhotel. Orley heeft natuurlijk zijn agenda, maar hetzelfde geldt voor een mol in het gezelschap. Op aarde ontdekt een Chinese dissidente intussen per toeval een puzzelstukje van het complot en ze duikt onder. Een cyberdetective moet haar opsporen en langzaam maar zeker leiden alle sporen naar de maan. 

Met de nadruk op langzaam.

Limiet komt erg moeizaam op kruissnelheid: vooral de eerste 300 bladzijden is het doorbijten, met dank aan de vele ellenlange uitweidingen over de wetenschappelijke achtergrond van het verhaal. Daarbij gebruikt Schätzing zijn personages ongegeneerd als spreekbuis om zijn kennis te etaleren: erg irritant, en het haalt elke vaart uit het verhaal. Dat is overigens niet zijn enige lapsus: eens het reisgezelschap op de maan uitgebreid is voorgesteld, vernemen we gedurende 300 bladzijden niets meer van hen, omdat Schätzing de focus radicaal verlegt naar het aardse kat- en muisspel tussen een cyberdetective en zijn beschermelinge aan de ene kant en een schimmige huurmoordenaar aan de andere kant. Pas rond bladzijde 700 bereikt Limiet eindelijk een kritiek toerental en wordt de lezer onverbiddelijk meegesleurd in de explosieve apotheose van het verhaal. Dat is domweg te laat, zelfs voor de meest rabiate aanhouder.

Does it blend?

Niet dat er 700 bladzijden lang helemaal niets gebeurt, want bij vlagen laat Schätzing, die nooit minder dan vlot schrijft, wel degelijk al het talent zien dat in het slot van de bladzijden spat. Zijn grootste fout in dit boek is dat hij te veel wil doen. Limiet krijgt net als zijn voorganger het etiket "ecothriller" mee, maar die vlag dekt de lading niet. Vooral de eerste helft van dit boek heeft meer weg van een kruising tussen pure sciencefiction – geeuw! – en een hoogstens onderhoudende spionagethriller. Wie dat overleeft, mag op spektakel rekenen, maar die kans is klein.

Schätzing verwerkt naast wetenschappelijke inzichten ook politiek commentaar, een vleugje geschiedenis en psychologisch drama in zijn verhaal. Dat is wel erg veel ballast voor een genre dat het van de spanning moet hebben, zeker als bovendien niet alle personages van de talrijke cast even geloofwaardig zijn en ze, wanneer de hel losbarst, één na één het loodje beginnen te leggen volgens het principe van de tien kleine negertjes. En toch: wie volhoudt, ontdekt dat Schätzing meer dan genietbaar is als ceremoniemeester van ontploffingen, achtervolgingen en schietpartijen. De academische lezingen mag hij volgende keer dus gewoon achterwege laten.