The Disappearance of Alice Creed
J Blakeson
Op een grauwe dag wordt de jonge Alice Creed hardhandig in een bestelwagen gesleurd door een duo gemaskerde mannen. Met mondjesmaat onthult schrijver-regisseur J Blakeson vervolgens de precieze drijfveren van de twee ontvoerders, terwijl wij als kijkers slechts hulpeloos kunnen toekijken.
Wat we vóór dit noodlottige ogenblik al wel gezien hebben, zijn de nauwgezette voorbereidingen van haar twee ontvoerders. Een diefstal van nummerplaten, de aanschaf van dik nylontouw, het graven van een diepe put in een afgelegen bos, het inrichten van een geluidsdichte kamer zonder ramen in hun appartement — hoewel het onduidelijk is wat deze twee heren precies van plan zijn, gaat dit overduidelijk veel verder dan een weekendje samen klussen.
Ondraaglijke spanning
Zonder een enkel woord aan dialoog, weet schrijver-regisseur J Blakeson in de eerste vijf minuten van zijn eerste langspeelfilm al een hypnotiserende spanning op te bouwen dankzij een afgemeten tempo, afstandelijke, niet-sensationele shots, dreigend minimalistische muziek en een camera die langs zijn onderwerpen glijdt als een anaconda die zijn prooi besluipt. Dit is een ontvoeringsthriller die naar de keel grijpt. Die ondraaglijke spanning danken we aan Blakesons keuze om de bijna klinische manier waarop hij de nauwgezet geplande ontvoering toont, resoluut aan te houden, ook nadat het duo met Alice op hun appartement arriveert.
Alice steelt de show
Het is vanaf dat moment dat Gemma Arterton (Quantum of Solace, RocknRolla) de film als haar eigendom mag claimen met een performance die staat als een huis! Als toeschouwer zitten wij met onze neus op Alice’s vel tijdens de meest angstaanjagende en vernederende momenten uit haar leven. Arterton gaat dan ook diep, heel diep, om van Alice Creed een volledig overtuigend personage van vlees en bloed te maken in een ronduit ijzersterke vertolking. Haar twee ontvoerders stellen evenmin teleur. Als de jonge Danny tovert Martin Compston (Doomsday, The Damned United) zijn beste Edward Norton tevoorschijn en in zijn rol als de oudere Vic, ademt Eddie Marsan (The Illusionist, V For Vendetta) een monolitisch dreigende aanwezigheid uit gedurende elke seconde dat hij in beeld is.
Kleine schoonheidsfoutjes
Ondanks de puike acteerprestaties, het mooie camerawerk en de kippenvelsoundtrack, zijn er toch een paar schoonheidsfoutjes te bespeuren: de onthulling van wat de twee mannen werkelijk verbindt, gebeurt nogal onsubtiel en naar het einde toe begint The Disappearance of Alice Creed bovendien aan het Loft-syndroom te leiden, wanneer de plottwists elkaar toch wel erg snel beginnen op te volgen. Hierdoor moeten de individuele scènes wat aan impact inboeten. Geen perfectie dus, maar wél een kanjer van een debuut over de verraderlijke natuur van de mens. Een extra ster dankzij de prachtige laatste seconden van de film waarin de welverdiende, ware toedracht van de titel wordt onthuld.
14 juli 2010
