Terug naar de roots van Predators

Huurling Royce (Adrien Brody) ontwaakt tussen de wolken in vrije val met een parachute op zijn rug, zonder enig idee over hoe hij in deze toch wel vrij penibele situatie terecht is gekomen. Na een ruwe landing in een onbekend oerwoud, loopt hij al snel een handvol soortgenoten tegen het lijf: soldaten, gangsters, clanleiders, yakuza,... Stuk voor stuk harde types die evenmin een idee hebben wat er aan de hand is. Het oorspronkelijke, wederzijdse wantrouwen wordt ingeruild voor een schoorvoetende samenwerking en al snel dringt het besef door dat ze wel erg ver van huis zijn—en bovendien niet alleen... De jacht kan beginnen!

Dodelijk zootje ongeregeld

Het concept voor Predators werd 15 jaar geleden door Robert Rodriguez bedacht, maar was toen te kostelijk. Het scenario is van nieuwkomers Alex Mitvak en Michael Finch en de regie wordt verzorgd door Rodriguez-protégé Nimród Antal. Inhoudelijk is het een vervolg op het origineel uit 1987, waarbij de gebeurtenissen uit Predator 2 worden erkend maar alles wat er in de Alien vs. Predator films plaatsgreep, wordt genegeerd.

In tegenstelling tot de spierbundels uit Predator, hebben we hier te maken met een team pezige killers, geleid tegen wil en dank door onwaarschijnlijke actieheld Adrien Brody (The Pianist), die zich voor de gelegenheid van een Christian Bale-achtig gegrom bedient. Het duurt even vooraleer de Predators opdagen, waardoor we ruim de tijd krijgen om een band met de verschillende personages te vormen, voor ze aan flarden worden gereten zoals het genre vereist. Dit geeft een aantal onder hen de kans om boven hun actiefilm-stereotype uit te stijgen, met name Louis Ozawa Changchien (Fair Game) is erg memorabel als de übercoole -grijs kostuum, blote voeten, glanzende katana!- yakuza Hanzo.

Rubberen monsters en plastic sets: gelukkig!

Rodriguez en Antal zijn liefhebbers van de old school: ze kiezen voor een film met weinig CGI en veel practical effects. Dit resulteert in een meer geloofwaardige, tastbare wereld en monsters, wat wederom de spanning ten goede komt. Helaas verliest Predators heel wat van zijn pluimen naarmate de rangen van de menselijke prooien uitdunnen en de referenties naar het origineel wat té rijkelijk worden rondgestrooid. Uiteindelijk zakt de prent onder het gewicht van zijn anticlimactische finale ineen en wat overblijft is een degelijke, standaard actiefilm.

Toch hoeft Predators niet als een mislukking gezien te worden: niet enkel zijn de paranoia en cumulatieve spanning van de eerste helft meer dan voldoende om de aanschaf van een kaartje te verantwoorden; de eerste 30 minuten zijn bovendien beter dan alle voorgaande sequels tesamen. Met andere woorden: er is terug hoop voor de Predator franchise! En dat mag gevierd worden.