Onderhoudend jongerenplezier tegen de achtergrond van de seventies

Van dagelijkse, herkenbare beslommeringen en tienerellende, tot economische problematiek en de rassen- en klassenstrijd in een verdeeld land: regisseur Tony Smith wil op een grappige, maar aandoenlijke en soms kritische wijze de seventies in Groot-Brittannië een gezicht geven vanuit het perspectief van de 21e eeuw. De regisseur slaagt daar deels in, door de spanningen van die tijd te verweven in de persoonlijke levens van de drie jongens – de intelligente Ben Trotter (Geoff Breton), de socialistische en zelfzekere Doug Anderton (Nicholas Shaw), en de ietwat schuchtere prog-rocker Philip Chase (Rasmus Hardiker). Bens familie krijgt te maken met een tragedie, veroorzaakt door een terroristische aanslag; Dougs vader wordt als socialistische vakbondsleider gechanteerd met zijn buitenechtelijke affaire. En ook de obligate love interests van de pubers – de blonde schone Cicely Boyd (Alice Eve) en de slimme, kritische Claire Newman (Cara Horgan) – krijgen hun portie malaise te verwerken.

Seventies als draagvlak

Helaas weegt de algemene geest van die periode net niet genoeg door en krijgen we vooral te maken met de standaard puberproblemen: verwikkelingen die we al zo vaak hebben gezien. De elementen van de jaren ’70 zijn aanwezig, zowel als achtergrond en kader voor de verhaallijnen als in de kleine details, maar de impact op de plot blijft uiteindelijk beperkt. De gebeurtenissen in de levens van de hoofdpersonages zijn vooral opgebouwd uit clichés, zij het op een goede, entertainende manier uitgewerkt en met zin voor kritiek, wat ervoor zorgt dat er ook voldoende humor te vinden is in The Rotters’ Club. Eén van de beste voorbeelden op dat vlak is Nigel Plumb, de leerkracht Kunst op King William’s – een school voor de betere Britse middenklasse, waar de drie jongens hun laatste jaar afronden. Plumb (Julian Rhind-Tutt) is één van de opvallendste personages in deze miniserie. Een narcistische, hautaine en zéér foute rokkenjager die zichzelf met zijn welbespraaktheid een intellectueel imago wil aanmeten en op die manier de – getrouwde – moeder van Philip probeert te verleiden.

Het leuke aan The Rotters’ Club is dat regisseur Smith niet overduidelijk naar een afgerond happy end toewerkt. Sommige verhaallijnen kennen geen echt besluit, de miserie wordt niet opgelost en ook al eindigt alles met een glimlach, de sfeer van sociale en economische problematiek en een onzekere toekomst blijft hangen. Zoek dus niet naar een onderdompeling in de seventies, denk niet dat je na het bekijken van deze serie opeens een betere kijk hebt op die periode, maar zie het eerder als een draagvlak voor een goed uitgewerkt jongerenverhaal.