Eenheidsworst voor de batjes

Als Hannah Montana verwierf de dochter van Achy-Brachy-Heart-zanger Billy Ray Cyrus een imposante sterrenstatus onder de min twaalfjarigen wereldwijd. Miley, geboren als Destiny Hope, was omzeggens zelfs eerst te jong voor de rol als het gewone meisje met een dubbelleven als superster. Maar ondertussen heeft haar doorzettingsvermogen geleid tot een miljoenenvermogen en een mooi uitgelegd carrièrepad. Met Can't Be Tamed wil ze het brave imago-juk van Disney van zich afwerpen en zich profileren als een zelfstandige jonge vrouw die weet wat ze wil.

De eerste gelijknamige single zet de plaat in met een stoer en kattig kantje, wat zelfs een beetje doet denken aan Britney Spears toen die net begon. Met dezelfde soort danssequenties in haar videoclips probeert ze alleszins een imago als allroundster neer te zetten. Maar dat geldt niet voor de rest van de plaat.

Stereotiepe ballades

Algauw besluiten we dat Miley geen ambitie heeft om een serieuze singer-songwriter te worden, maar voorverpakte emoballads wil verslijten aan haar Hannah Montana-kijkers. We horen een meisje die proeft van prille verliefdheid en bitter liefdesverdriet. Tot zover dat stoere kantje dus. Twaalf nummers en drie kwartier later is er vooral eenheidsworst door je boxen gedraaid, zonder meer.

Terwijl haar eerste langspeler nog een leuke afwisseling wist te brengen in ritmes en ja, zelfs eens een meezingertje durfde uitlokken, is Can't Be Tamed een tamme plaat die snel in de batjesbak mag terechtkomen.