Clive Nicoli (Adrien Brody) en Elsa Kast (Sarah Polley) vormen een populair wetenschapperskoppel dat bekend staat om hun grensverleggende experimenten op het gebied van genetische manipulatie. Wanneer hun departement dreigt te sluiten om economische redenen (het is immers crisis voor iedereen) experimenteren ze verder onder de radar met menselijk DNA. De symbiose van erfelijkheden vormt een afzichtelijk wezen dat zich ontpopt in een wulps wicht die Brody’s hartje sneller doet slaan. Zoals het megalomane wetenschapsprojecten wel vaker vergaat loopt het ook dit keer slecht af.

Harde confrontatie

Deze klassieke science-gone-wrong film huist verschillende elementen om het doelpubliek aan haar trekken te laten komen. De scènes zijn met zorg opgebouwd en de acteerprestaties zijn rauw, wat de afdaling in de menselijke psyche benadrukt. Regisseur Vincenzo Natali (Cube) toont ons de ambiguïteit van ambitie en de naïviteit van wereldverbeteraars door middel van ethische kwesties waar we vandaag de dag aan worden blootgesteld. Hierdoor wordt de kijker bij wijze een spiegel voorgehouden die aanzet tot denken. De keuzes die de acteurs maken grijpen je bovendien naar de keel en maken van deze film allesbehalve een doorslikkertje. De ruige scènes zijn allerminst afgelekt en liggen zodoende des te zwaarder op de maag, wat Splice misschien niet voor iedereen geschikt maakt.

Adrien Brody staat dit en volgend jaar nog een paar keer op het menu, maar de grootste streling voor het oog was zijn vrouwelijke tegenspeelster. Sarah Polley konden we onlangs nog bewonderen in Van Dormaels Mr. Nobody. De Canadese actrice gebruikt slechts een minimum aan dialoog om ons duidelijk te maken wat ze beleeft. Al vinden we het einde een beetje bij de haren getrokken, we vergeven het haar. Voorlopig nog.