Bezette Stad
KVS
DannyWillems.jpg)
Vlaanderen druk Paul Van Ostaijen nog steeds collectief aan de borst, hoewel de man zelf al bijna negentig jaar onder de zoden ligt. Zijn eigenheid inspireert nog steeds, en Jeroen Perceval, Ruud Gielens en hun crew preken de revolutie volgens een dichter uit het interbellum.
Van Ostaijens dichtbundel Bezette Stad/Ville Occupée, over de bezetting van Antwerpen tijdens de Eerste Wereldoorlog, wordt danig van repliek gediend door schrijver en acteur Jeroen Perceval en regisseur Ruud Gielens, die geflankeerd door vijf rappers/beatboxers/breakdancers een dikke middenvinger opsteekt naar de samenleving. Want de Duitsers zijn ondertussen wel vertrokken, maar in de plaats kregen we kapitalisme, individualisme en consumentisme. En net dat botst met het nihilisme dat Van Ostaijen ons probeerde te verkopen.
Het uitgangspunt van de voorstelling is simpel: had Van Ostaijen nu geleefd, was hij een rapper of beatboxer geweest. Zijn ritmische poëzie vormt de ideale basis om verder te gaan dan voordrachten of dichtbundels, en deze angry young men (and woman) duwen de mogelijkheden tot het uiterste.
I’m lovin’ it. Just do it. Open happiness. De slogans klinken nog leger dan hun wanhoop groot is. Wanhoop slaat om in woede. Niet geamuseerd? De voorstelling vloeit, kabbelt, stroomt, en de aandacht kan niet verslappen. De setting ondersteunt de voorstelling perfect: het publiek zit in 360° rond het podium, met rondom nog zes kleine podia. De stad is immers niet rechtlijnig. Ze is overal, en ze is chaotisch. De revolutie is nu, en de jeugd drukt het establishment met de neus op de feiten.
3 augustus 2010
